Friday, February 23, 2024
Google search engine
HomeUncategorizedನವಿಲು

ನವಿಲು

ದೇವರಹಳ್ಳಿ ಧನಂಜಯ


ನಾ,
ಗರಿಬಿಚ್ಚಿದ ನವಿಲು.
ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಅಗಣಿತ ಕಣ್ಣುಗಳು.
ದೃಷ್ಟಿಯೂ ಇಲ್ಲ ದಾರಿಯೂ ಇಲ್ಲ.

ಮೋದ ಮೊದಲು,
ಎದೆಯಲ್ಲಿ, ರಾಗ ಪಲ್ಲವಿಸಿದಾಗ,
ಗರಿಗೆದರುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಝುಂ! ಎನುವ ಮೈ ಪುಳಕಕ್ಕೆ.

ಇಳೆಗಿಳಿವ ಮಳೆ,
ಮೊಳೆವ ಚಿಗುರು,
ಇಳಿ ಸಂಜೆಯ ಸೂರ್ಯನ ತಂಪು,
ಖುಷಿಗೆ ಇಂಬು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಆಗ ನಾನು
ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಸರದಾರ.
ಲೋಕಕೆ ಕೈ ಚಾಚಿದ. ಬಣ್ಣದ
ಕನಸ ಗರಿಗಳು. ಭಾರವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಕುಣಿವ ನವಿಲಿಗೆ
ನಿಲುವುಗನ್ನಡಿ ಇಟ್ಟು,
ಕಣ್ಣ ನೋಟವ ಕೊಂದುಬಿಟ್ಟರು.
ಉಳಿದದ್ದು ಖುಷಿಯ ಹುಸಿಗಂಟು.

ಗರಿ ಉದುರುತ್ತಿವೆ,
ಕಾಲು ಸೋಲುತ್ತಿವೆ,
ಆದರೂ ಕುಣಿಯಲೇ ಬೇಕು.
ಲೋಕದ ತೇವುಲಿಗೆ, ಮೂರೋತ್ತು.

ನನಗೆ ಗೊತ್ತು.
ಉದುರಿದ ಗರಿ, ಈಗ ಅಲಂಕಾರಿಕ ವಸ್ತು.
ನಾನೀಗ ಪುಕ್ಕವಿಲ್ಲದ ನವಿಲು.
ಕನಸು ಬತ್ತಿದ ಕಡಲು.

RELATED ARTICLES

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

- Advertisment -
Google search engine

Most Popular

Recent Comments

Anithalakshmi. K. L on ಕವನ ಓದಿ: ಹೂವು
Sukanya on ಗುರು
G L Devaraja on ಕೋರೋಣ
Vaishnavi Metri on ಸರಗಳವು
ಬಸವರಾಜ್ ಹೇಮನೂರು on ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಂ v/s ನ್ಯೂಸ್ ರೂಂ
ಶಾಂತರಾಜು ಬಿ ಎಸ್ on ಸೂರ್ಯನೇ ದೇವರಾದಾಗ
ಲೋಕೇಶ್ ಭೈರನಾಯ್ಕನಹಳ್ಳಿ on ಅಮ್ಮನ ವಾರವೂ, ಗಿಣ್ಣಿನ ಸೊಬಗೂ…
ಸುನಿಲ್ ಕುಮಾರ್.ವಿ on ಕನ್ನಡ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಮುಂದೇನು?
ವಾಜಿದ್ ಖಾನ್ ತೋವಿನಕೆರೆ on ತುಮಕೂರಿನ ಹಾವುಕೊಂಡ ಗೊತ್ತಾ?