ಹಸಿವಿನ ಮುಂದೆ ಕನಸುಗಳನ್ನೇ ಅಡವಿಟ್ಟು, ಬೆವರಿನ ಹನಿಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾನೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅವನೊಬ್ಬ ಬಡವ ಮಾತ್ರ, ಆದರೆ ಅವನ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ನೂರಾರು ಆಸೆಗಳ ಸಮಾಧಿಯೇ ಮಲಗಿರುತ್ತದೆ.!
ಬೆಳಗಾದರೆ ದುಡಿಮೆಯೇ ಅವನ ದೇವರು, ಕತ್ತಲಾದರೆ ಚಿಂತೆಯೇ ಅವನ ಸಂಗಾತಿ. ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬ ಊಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಮಕ್ಕಳ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದರೆ ಸಾಕೆಂದು ತನ್ನ ಹಸಿವಿಗೇ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ ಆ ಜೀವಾತ್ಮ.!
ಶ್ರೀಮಂತರ ಮನೆಯಲಿ ಅನ್ನ ಉಳಿದರೆ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿ, ಬಡವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅನ್ನವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕಣ್ಣೀರಿನ ರಾತ್ರಿ. ಒಂದೆಡೆ ಹಣಕ್ಕೆ ಸುಖವೇನು ಎಂದು ಹುಡುಕುವವರು, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಒಂದು ಹೊತ್ತಿನ ಊಟಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಇಡೀ ದಿನವನ್ನೇ ಮಾರಿಕೊಳ್ಳುವವರು.!
ಹರಿದ ಅಂಗಿಯೊಳಗೆ ಅವನ ದೇಹವಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಹರಿಯದ ಕನಸುಗಳ ಕೋಟೆಯೇ ಅವನ ಹೃದಯ. ಸೋತರೂ ಯಾರ ಮುಂದೆ ಕೈಚಾಚಲು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ, ನೋವಾದರೂ ಮನೆಯವರ ಮುಂದೆ ಕಣ್ಣೀರಿಡುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದರೆ ತನ್ನವರ ನಾಳೆಯೂ ಕತ್ತಲಾಗಬಹುದೆಂಬ ಭಯ.!
ಮಗನಿಗೆ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಕೊಡಿಸಲಾಗದ ತಂದೆ, ಮಗಳ ಆಸೆ ಈಡೇರಿಸಲಾಗದ ತಾಯಿ, ಶಾಲೆಯ ಶುಲ್ಕಕ್ಕಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅಪ್ಪ, ಔಷಧಿಯ ಬೆಲೆಗೆ ತನ್ನ ನೋವನ್ನೇ ನುಂಗುವ ಅಮ್ಮ, ಇವರ ಬಡತನವನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಯಾವ ತಕ್ಕಡಿಯಿದೆ..? ಇವರ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಬರೆಯಲು ಯಾವ ಭಾಷೆಯಿದೆ..?
ಬಡವನೆಂದರೆ ಬರೀ ಹಣವಿಲ್ಲದವನಲ್ಲ, ತನ್ನ ನೋವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದವನೂ ಹೌದು. ಅವನ ಬಳಿ ಅರಮನೆ ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಟ್ಟಿದ ಪುಟ್ಟ ಮನೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಅವನ ಬಳಿ ಚಿನ್ನದ ಒಡವೆಗಳಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳ ನಗುವಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಸಂಪತ್ತಿಲ್ಲ.!
ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ಬೆವರಿಗೂ ಬೆಲೆ ಸಿಗಬಹುದು, ಅವನ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸುವ ಕೈಗಳೂ ಸಿಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಬಾಲ್ಯ, ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಬಲಿಕೊಟ್ಟ ಆಸೆಗಳು, ಕುಟುಂಬಕ್ಕಾಗಿ ಮರೆತ ತನ್ನದೇ ಬದುಕು, ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರಳಿ ತಂದುಕೊಡಲು ಕಾಲಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ಬದುಕಿನ ದುರಂತ.!
ಕೊನೆಗೆ ಅವನ ಉಸಿರು ನಿಂತಾಗ ಜಗತ್ತು ಒಂದೆರಡು ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿ ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಹಳೆಯ ಅಂಗಿಯ ಮಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ದುಡಿದು ತಂದ ಅವನ ಅನ್ನದ ತಟ್ಟೆ, ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ ಅವನ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಹನಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ಇತಿಹಾಸ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಅವನನ್ನು ಬಡವನೆಂದು ಕರೆಯುವ ಮುನ್ನ ಒಮ್ಮೆ ಅವನ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿ.. ಅಲ್ಲಿ ಹಣವಿಲ್ಲದ ನೋವಷ್ಟೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ತನ್ನವರಿಗಾಗಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಸಾಯುತ್ತಾ, ತನ್ನವರ ನಗುವಿಗಾಗಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಬದುಕುವ ಒಬ್ಬ ಮಹಾನ್ ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತರಾತ್ಮವಿರುತ್ತದೆ.! —ತುಳಸಿತನಯ ಚಿದು..✍️
ಲೇಖಕರಾದ ಡಾ.ಎಸ್.ರಮೇಶ್‌ ಅವರು ಹಿರಿಯ ಕಾನೂನುತಜ್ಞರು ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರು, ಸುಫಿಯ ಲಾ ಕಾಲೇಜು. ಸಿ.ಕೆ.ಮಹೇಂದ್ರ ಅವರು ಹಿರಿಯ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಹಾಗೂ ವಕೀಲರು. ಓಬಯ್ಯ ಅವರು ಹಿರಿಯ ವಕೀಲರು ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಿಂತಕರು.
ತುಮಕೂರಿನ ಇತಿಹಾಸ, ಬಹುತ್ವ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳ ನಾಮಕರಣದ ಕುರಿತು ಒಂದು ಚಿಂತನೆ
ತುಮಕೂರು ಮಹಾನಗರ ಪಾಲಿಕೆಯು ಡಾ.ಶಿವಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ವೃತ್ತದ ಹೆಸರನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಕುರಿತು ಹರಿದಾಡುತ್ತಿರುವ ವದಂತಿಗಳು ಹೊಸ ಚರ್ಚೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿವೆ.
ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹಲವು ಮಠಾಧೀಶರು, ಮಾಜಿ ಸಂಸದ ಜಿ.ಎಸ್. ಬಸವರಾಜ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಲಿಂಗಾಯತ ಸಮುದಾಯದ ಹಲವು ಮುಖಂಡರು ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಒಂದು ಮಹನೀಯರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ವೃತ್ತದ ಹೆಸರನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತವಲ್ಲ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಗೌರವಿಸಲೇಬೇಕು. ಆದರೆ ಈ ವಿವಾದವು ಕೇವಲ ಒಂದು ವೃತ್ತದ ಹೆಸರಿನ ಬದಲಾವಣೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯಬಾರದು. ಇದು ತುಮಕೂರಿನ ಇತಿಹಾಸ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಬಹುತ್ವ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಮೃತಿಯ ಕುರಿತಾದ ವಿಶಾಲ ಚರ್ಚೆಗೆ ದಾರಿಯಾಗಬೇಕು.
ಅಸಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏನೆಂದರೆ, ತುಮಕೂರಿನ ಅಸ್ಮಿತೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಕ್ಕಲಿಗರು ಮತ್ತು ಲಿಂಗಾಯತ ಸಮುದಾಯಗಳ ಅಸ್ಮಿತೆಯೇ? ಅಥವಾ ಈ ನೆಲವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ ಎಲ್ಲ ಸಮುದಾಯಗಳ, ಶ್ರಮಜೀವಿಗಳ, ಹೋರಾಟಗಾರರ ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಒಟ್ಟು ಅಸ್ಮಿತೆಯೇ?
ಹೆಸರುಗಳು ಜಾತಿಯ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಕೇತಗಳಾಗಬೇಕೇ?
ಡಾ. ಶಿವಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರು ತುಮಕೂರಿನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅಳಿಸಲಾಗದ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಸಿದ್ದಗಂಗಾ ಮಠದ ಮೂಲಕ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ, ಅನ್ನ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದ ಅವರ ಸೇವೆ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಜಾತಿ ಅಥವಾ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾದುದಲ್ಲ. ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಒಂದು ಸಮುದಾಯದ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ ಬಂಧಿಸುವುದೇ ಅವರ ವಿಶಾಲ ಮಾನವೀಯ ಸಂದೇಶಕ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಅಪಚಾರವಾಗಬಹುದು.
ಬಟವಾಡಿಯಿಂದ ಗುಬ್ಬಿ ಗೇಟ್‌ವರೆಗಿನ ರಸ್ತೆಗೆ ಡಾ. ಶಿವಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಹೆಸರಿಡಲಾಗಿದೆ. ಟೌನ್‌ ಹಾಲ್‌ ವೃತ್ತಕ್ಕೆ ಆದಿಚುಂಚನಗಿರಿ ಮಠಾಧೀಶರಾಗಿದ್ದ ಡಾ.ಬಾಲಗಂಗಾಧರನಾಥ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೆಸರು ಇಡಲಾಗಿದೆ. ನಗರದ ಸಾರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಸಿದ್ದಗಂಗೆಯ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಗಂಗಾ ಸಾರಿಗೆ ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವರ ಸೇವೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವ ಉತ್ತಮ ಮಾರ್ಗಗಳಾಗಿವೆ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಈಗಾಗಲೇ ಒಂದು ಮಹನೀಯರ ಹೆಸರನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ವೃತ್ತದ ಹೆಸರನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಚರ್ಚೆ ಏಕೆ ಉದ್ಭವಿಸಬೇಕು? ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೆಸರುಗಳಿಡುವಾಗ ಸಮುದಾಯದ ಭಾವನೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಇತಿಹಾಸ, ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಅಗತ್ಯ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಬೇಕು.
ತುಮಕೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯಕ್ಕೆ ಶಿವಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಹೆಸರಿಡಬೇಕೆಂಬ ಚರ್ಚೆ ನಡೆದಾಗ, ಸ್ವತಃ ಶ್ರೀಗಳೇ ತಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ಇಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನಿಲುವು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸಬಹುದು. ಇಂತಹ ಮಹನೀಯರ ಬದುಕು ನಮಗೆ ಕಲಿಸುವುದು ಹೆಸರಿನ ಮೂಲಕ ದೊಡ್ಡವರಾಗುವುದಲ್ಲ; ಸೇವೆಯ ಮೂಲಕ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದೆಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು, ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವುದು.
ತುಮಕೂರಿನ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರ ಕೊಡುಗೆಯೂ ಇದೆ
ಒಕ್ಕಲಿಗರು ಮತ್ತು ಲಿಂಗಾಯತರು ತುಮಕೂರಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ, ರಾಜಕೀಯ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರ ಕೊಡುಗೆಯೇ ತುಮಕೂರಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಇತಿಹಾಸ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವುದು ತಪ್ಪು.
ಈ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ದಲಿತರು, ಹಿಂದುಳಿದ ವರ್ಗಗಳು, ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರು, ಕಾರ್ಮಿಕರು, ರೈತರು, ಸಣ್ಣ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು, ಮಹಿಳೆಯರು, ಶಿಕ್ಷಕರು, ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಕರು ಮತ್ತು ನೀರಾವರಿ ಹೋರಾಟಗಾರರ ಪಾತ್ರವೂ ಇದೆ. ಅನೇಕರು ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಸಮಾಜದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಮುಡಿಪಾಗಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಮನೆ, ಜಮೀನು ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಮಠಗಳಿಗೆ, ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಜನೋಪಯೋಗಿ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ದಾನ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಅನೇಕರು ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಫಲದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ದುಡಿದಿದ್ದಾರೆ.
ಆದರೆ ಅವರ ಹೆಸರುಗಳು ಎಷ್ಟು ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ, ವೃತ್ತಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕಟ್ಟಡಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ? ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆಯದ ಇಂತಹ ಜನರ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಲ್ಲವೇ?
ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳ ನಾಮಕರಣವು ಕೇವಲ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲ. ಸಮಾಜ ಯಾರನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತದೆ, ಯಾರ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೂ ಹೌದು. ಆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಮುದಾಯಗಳ ಹೆಸರುಗಳೇ ಪದೇಪದೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಉಳಿದವರ ಕೊಡುಗೆಗಳು ಮರೆಮಾಚಲ್ಪಟ್ಟರೆ, ಅದು ನಮ್ಮ ಸಾಮೂಹಿಕ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅಸಮತೋಲನವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಕುರಂಗರಾಜನಿಂದ ನೀರಾವರಿ ಹೋರಾಟಗಾರರವರೆಗೆ: ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹುಡುಕೋಣ
ತುಮಕೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ವಿಸ್ತೃತವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರೆ, ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ಚರ್ಚೆಗಳ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಮೀರಿದ ಅನೇಕ ಐತಿಹಾಸಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಘಟನೆಗಳು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರಬಹುದು. ಕೊರಟಗೆರೆ ಭಾಗದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದ್ದನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುವ ದಲಿತ ಅರಸ ಕುರಂಗರಾಜನಂತಹ ಐತಿಹಾಸಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಕುರಿತು ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸಿ, ಅವರ ಕಾಲಘಟ್ಟ, ಆಳ್ವಿಕೆ ಮತ್ತು ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಬೇಕು. ಆ ಅಧ್ಯಯನವು ಅವರ ಮಹತ್ವವನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಿದರೆ, ತುಮಕೂರು ಅಥವಾ ಕೊರಟಗೆರೆ ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರದಂತಹ ಪ್ರಮುಖ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ಇಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಬಹುದು.
ಅದೇ ರೀತಿ, ಜಿಲ್ಲೆಯ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪಾಳೇಗಾರರು, ಗಂಗ ಅರಸರು ಮತ್ತು ಇತರ ಆಡಳಿತಗಾರರ ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಬೇಕು. ಕೆರೆಕಟ್ಟೆ, ಕಾಲುವೆ ಮತ್ತು ನೀರಾವರಿ ಯೋಜನೆಗಳಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದವರನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕು. ನೀರಿಗಾಗಿ, ರೈತರ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಜನರ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಿ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಬೇಕು.
ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗಿಂತ ಸಮಾಜ ನಿರ್ಮಿಸಿದವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸೋಣ
ಇಂದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೆಸರು ಇಡುವಾಗ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಭಾವ, ಜಾತಿ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳು ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸಗಳಿಗಿಂತ ತಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ಶಾಶ್ವತಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸಕ್ತಿ ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವುದೂ ಚರ್ಚೆಗೆ ಅರ್ಹವಾದ ವಿಚಾರ.
ತುಮಕೂರಿನ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಒಂದು ಜಾತಿಯ ಅಥವಾ ಎರಡು ಪ್ರಬಲ ಸಮುದಾಯಗಳ ಹೆಮ್ಮೆಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುವುದು ಈ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಅನ್ಯಾಯ. ಒಕ್ಕಲಿಗರ ಕೊಡುಗೆಯೂ ತುಮಕೂರಿನದು; ಲಿಂಗಾಯತರ ಕೊಡುಗೆಯೂ ತುಮಕೂರಿನದು. ಅದೇ ರೀತಿ ದಲಿತರ, ಹಿಂದುಳಿದವರ, ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ, ಮಹಿಳೆಯರ, ಕಾರ್ಮಿಕರ, ರೈತರ ಮತ್ತು ಅನಾಮಧೇಯ ಸಮಾಜಸೇವಕರ ಕೊಡುಗೆಯೂ ತುಮಕೂರಿನದೇ.
ಒಂದು ಸಮುದಾಯದ ಮಹನೀಯರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದರಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಸಮುದಾಯದ ಮಹನೀಯರನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರ ಹೆಸರನ್ನು ಉಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಹೆಸರನ್ನು ಅಳಿಸಬೇಕೆಂದೂ ಇಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನ್ಯಾಯಯುತ ಸ್ಥಾನ ಕಲ್ಪಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪಿಸಬೇಕು.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಜಿಲ್ಲೆಯ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮರೆಮಾಚುವ ಅಥವಾ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮುದಾಯಗಳ ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿದ್ದರೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ದಾಖಲೆ ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕು. ಬಹುತ್ವ ಎಂದರೆ ಯಾರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೂ ಅಳಿಸುವುದಲ್ಲ; ಎಲ್ಲರ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೂ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸುವುದು.
ನಾಮಕರಣಕ್ಕೆ ಒಂದು ಜನಪರ ನೀತಿ ಬೇಕು
ತುಮಕೂರು ಮಹಾನಗರ ಪಾಲಿಕೆ ಮತ್ತು ಜಿಲ್ಲಾಡಳಿತವು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೆಸರು ಇಡುವ ಕುರಿತು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ, ಪಾರದರ್ಶಕವಾದ ನೀತಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕು.
ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆಗಳಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ: ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜೀವನ, ಸಾಧನೆ ಮತ್ತು ಜಿಲ್ಲೆಯೊಂದಿಗಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಬೇಕು.
ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲ ವರ್ಗಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ: ದಲಿತರು, ಮಹಿಳೆಯರು, ಕಾರ್ಮಿಕರು, ರೈತರು, ಹಿಂದುಳಿದ ಸಮುದಾಯಗಳು ಮತ್ತು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನೂ ಗುರುತಿಸಬೇಕು.
ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಮಾಲೋಚನೆ: ಹೊಸ ನಾಮಕರಣ ಅಥವಾ ಈಗಿರುವ ಹೆಸರಿನ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಮೊದಲು ಇತಿಹಾಸಕಾರರು, ಸ್ಥಳೀಯರು ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಸಮುದಾಯಗಳ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಡೆಯಬೇಕು.
ಹೆಸರು ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಮಾನದಂಡ: ಈಗಾಗಲೇ ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿರುವ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವಾಗ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ತ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು.
ರಾಜಕೀಯ ದುರುಪಯೋಗಕ್ಕೆ ತಡೆ: ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರ ಹೆಸರನ್ನು ಶಾಶ್ವತಗೊಳಿಸುವ ಬದಲು, ನಿಜವಾದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮಹತ್ವಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು.
ಇಂತಹ ನೀತಿ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಾಮಕರಣವೂ ಜಾತಿ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದರ ಬದಲು, ತುಮಕೂರಿನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಜನರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸುವ ಅವಕಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು
ತುಮಕೂರು ಯಾರೊಬ್ಬರ ಜಾತಿಯ ಸ್ವತ್ತೂ ಅಲ್ಲ. ಇದು ಎಲ್ಲರ ಶ್ರಮದಿಂದ ಬೆಳೆದ ನೆಲ. ಇಲ್ಲಿ ದುಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ರೈತನ ಬೆವರೂ, ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಗುವಿನ ಕನಸೂ, ನೀರಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ತ್ಯಾಗವೂ, ಸಮಾಜದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವವರ ಬದುಕನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಲು ಶ್ರಮಿಸಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಸೇವೆಯೂ ಈ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಭಾಗವಾಗಿದೆ.
ಶಿವಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರಂತಹ ಮಹನೀಯರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯ. ಆದರೆ ಅವರ ಹೆಸರಿನ ಸುತ್ತ ನಡೆಯುವ ಚರ್ಚೆ ಜಾತಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ಪೈಪೋಟಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯಬಾರದು. ಅದು ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲ ವರ್ಗಗಳ ಮಹನೀಯರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ವಿಶಾಲ ಚಳವಳಿಗೆ ನಾಂದಿಯಾಗಬೇಕು.
ತುಮಕೂರಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಸ್ತೆಯೂ ಒಂದು ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೇಳಲಿ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವೃತ್ತವೂ ಮರೆತುಹೋದ ಒಬ್ಬ ಮಹನೀಯರನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಲಿ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕಟ್ಟಡವೂ ಜನರ ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗವನ್ನು ನೆನಪಿಸಲಿ.
ಅಂದು ಮಾತ್ರ ತುಮಕೂರು ಕೇವಲ ಒಕ್ಕಲಿಗರ ಅಥವಾ ಲಿಂಗಾಯತರ ಅಸ್ಮಿತೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ, ಸಮಾನತೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಬಹುತ್ವವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಎಲ್ಲ ತುಮಕೂರಿಗರ ಅಸ್ಮಿತೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ.
ತುಮಕೂರಿನ ನಿಜವಾದ ಹೆಮ್ಮೆ ಯಾವ ಜಾತಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ಎಷ್ಟು ಕಡೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ; ಎಷ್ಟು ಜನರ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಇದೆ.
ತುಮಕೂರು: ನಗರದ ಸುಫಿಯಾ ಕಾನೂನು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ‘ಕೃಷ್ಣ’ ಕಾನೂನು ಶ್ರೇಷ್ಠತಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಉದ್ಘಾಟನೆ ಶುಕ್ರವಾರ ನಡೆಯಿತು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮಾಜಿ ಕಾನೂನು ಸಚಿವರಾದ ಟಿ.ವಿ.ಜಯಚಂದ್ರ, ಮಾಜಿ ಶಾಸಕ ಡಾ.ರಫೀಕ್‌ ಅಹಮದ್, ಎಚ್ ಎಂಎಸ್‌ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಡಾ.ಷಫೀ ಅಹಮದ್ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಾದ ಡಾ.ಎಸ್. ರಮೇಶ್‌ ಇದ್ದರು.
ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಉದ್ಘಾಟಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಪ್ರೊ.ಡಾ.ಸಿ.ಎಸ್.ಪಾಟೀಲ ಮಾತನಾಡಿ, ಪ್ರೀತಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೇ, ನೀವು ಕೇವಲ ಪದವಿ ಪಡೆಯುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾಗಬಾರದು. ನೀವು ಭವಿಷ್ಯದ ವೃತ್ತಿಪರ ಕಾನೂನು ತಜ್ಞರಾಗಿ (Professional Students) ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಶಿಸ್ತು, ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿಪರ ಮನೋಭಾವ ಇರಬೇಕು.
ತೋರಿಕೆಗಾಗಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬರಬೇಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಹಾಜರಾತಿಯನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬರುವುದು ನಿಮ್ಮ ಗುರಿಯಾಗಬಾರದು. ನಿಮ್ಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬರಬೇಕು.
ನಿಮ್ಮ ಪೋಷಕರು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅಪಾರವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಸಮಯ, ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಹಣವನ್ನು ವಿನಿಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ನಂಬಿಕೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಸಾಧನೆಯೇ ನಿಮ್ಮ ಪೋಷಕರ ನಂಬಿಕೆಗೆ ದೊರೆಯುವ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರತಿಫಲ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾದ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯವನ್ನು ಗ್ರಂಥಾಲಯದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯಬೇಕು. ಗ್ರಂಥಾಲಯವು ಜ್ಞಾನದ ಭಂಡಾರವಾಗಿದೆ. ಕಾನೂನು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಬೇಕು, ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕು, ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳ ತೀರ್ಪುಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಹಾಗೂ ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿನ ಹೊಸ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ನೀವು ಪ್ರತಿದಿನ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವೇ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು: “ಇಂದು ನಾನು ಏನು ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ? ನನ್ನ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಏನು ಹೆಚ್ಚಳವಾಗಿದೆ? ಇಂದು ನಾನು ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸದಿಂದ ನನಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಇದೆಯೇ?”
ನಿಮ್ಮ ಕಲಿಕೆ ಮತ್ತು ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ನೀವೇ ತೃಪ್ತರಾಗಬೇಕು. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಸಾಧನೆಯೇ ಸಾಕು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು ನಿಲ್ಲಬಾರದು. ನಿನ್ನೆಯ ಸಾಧನೆಗಿಂತ ಇಂದಿನ ಸಾಧನೆ ಉತ್ತಮವಾಗಿರಬೇಕು. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕು.
ಪ್ರತಿದಿನದ ಕೆಲಸದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಸಂದೇಶವನ್ನು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು. ಅಂದರೆ, ಇಂದು ನಾನು ಹೊಸದಾಗಿ ಏನನ್ನು ಕಲಿತೆ? ನನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳಿಂದ ಏನನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡೆ? ನಾಳೆ ಇನ್ನೂ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಎಂಬುದನ್ನು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ನೀವು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಕೆಲಸ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡ ತೃಪ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಗಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಮತ್ತು ಗುಣಮಟ್ಟದಿಂದ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವುದು ಇನ್ನೂ ಮುಖ್ಯ.
ಕಾನೂನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾದ ನಿಮಗೆ ಮೂರು ಕೌಶಲಗಳು ಅತ್ಯಗತ್ಯ.
ಮೊದಲನೆಯದು, ಸಂವಹನ ಕೌಶಲ (Communication Skills). ನಿಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಮತ್ತು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಕಲಿಯಬೇಕು. ಒಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ವಕೀಲನಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಕೌಶಲದಷ್ಟೇ ಇತರರು ಹೇಳುವುದನ್ನು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಆಲಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೂ ಇರಬೇಕು.
ಎರಡನೆಯದು, ಕರಡು ರಚನಾ ಕೌಶಲ (Drafting Skills). ಕಾನೂನು ಅರ್ಜಿಗಳು, ಒಪ್ಪಂದಗಳು, ನೋಟಿಸ್‌ಗಳು ಹಾಗೂ ಇತರ ಕಾನೂನು ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವ ಕೌಶಲವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕಾನೂನು ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಪದಗಳ ಆಯ್ಕೆ, ವಾಕ್ಯಗಳ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಮತ್ತು ವಿಷಯದ ನಿಖರತೆ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ.
ಮೂರನೆಯದು, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ. ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ಆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೈಜ ಜೀವನದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕಲಿತದ್ದನ್ನು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರುವುದು ನಿಜವಾದ ಶಿಕ್ಷಣದ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ.
ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿದೆ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಉತ್ತಮ ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ಬಲಿಷ್ಠ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದರು.
ಕಾನೂನು ಒಂದು ಸ್ವತಂತ್ರ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ವೃತ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಸತ್ಯನಿಷ್ಠೆ, ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬದ್ಧತೆ ಇರಬೇಕು. ಕಾನೂನು ವೃತ್ತಿಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಅದನ್ನು ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯಲು ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಹಿತವನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಬಳಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ಒಬ್ಬ ವೃತ್ತಿಪರನಾಗುವುದು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಪದವಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದಲ್ಲ. ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ತನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಕಾರ್ಯಗಳ ಫಲಿತಾಂಶಕ್ಕೆ ಉತ್ತರದಾಯಿಯಾಗಿರುವುದೇ ನಿಜವಾದ ವೃತ್ತಿಪರತೆ ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟರು.
ಇಂದಿನ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಅನೇಕರು ಮಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಜ್ಞಾನದಿಂದ, ನೈತಿಕತೆಯಿಂದ, ಕೌಶಲದಿಂದ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಖಾತರಿಯಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ಇತರರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, ನಿಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಗುಣಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು.
ಅವು ಕೇವಲ ಗೊಂಬೆಗಳಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಸಂಪ್ರದಾಯ, ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿ ಹಾಗೂ ಗ್ರಾಮೀಣ ಬದುಕಿನ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ನಿಂತಿರುವ ಮೌನ ಸಾಕ್ಷಿಗಳು. ಆಧುನಿಕತೆಯ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಜೀವನ ಕ್ರಮವನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ಬಿಂಬಿಸುವ ಈ ಗೊಂಬೆಗಳು, ದಸರಾ ಹಬ್ಬದ ಸಂಭ್ರಮದ ಜೊತೆಗೆ ಮರೆತುಹೋದ ನೆನಪುಗಳನ್ನೂ ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ.
ಕೊರಟಗೆರೆ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ತುಂಬಾಡಿ ಗ್ರಾಮದ ಶಾಂತಕುಮಾರಿ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನವರಾತ್ರಿ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ದಸರಾ ಗೊಂಬೆಗಳ ಲೋಕ ಇಂತಹ ಅಪರೂಪದ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ನಡೆದುಬಂದ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಸಿರುವ ಅವರು, ಗೊಂಬೆಗಳ ಮೂಲಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಅಜ್ಜಿ ಸುಂದರಮ್ಮ ಅವರು ಆರಂಭಿಸಿ, ತಾಯಿ ವೆಂಕಟಲಕ್ಷ್ಮಮ್ಮ ಅವರು ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ದಸರಾ ಗೊಂಬೆ ಕೂರಿಸುವ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಶಾಂತಕುಮಾರಿ ಅವರು ಮೂರನೇ ತಲೆಮಾರಿನಲ್ಲಿಯೂ ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿವರ್ಷ ನವರಾತ್ರಿ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ ಗೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿ ಕೂರಿಸಿ, ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪೂಜೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮುತ್ತೈದೆಯರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ ಆತಿಥ್ಯ ನೀಡುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನೂ ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಲಲಿತಾಸಹಸ್ರನಾಮ ಪಠಣ, ಭಜನೆ ಸೇರಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಹಬ್ಬದ ದಿನಗಳ ವಿಶೇಷವಾಗಿವೆ.
ಮರೆತ ಬದುಕಿನ ನೆನಪುಗಳ ಅನಾವರಣ:
ಇಲ್ಲಿನ ಗೊಂಬೆಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ದಸರಾ ದರ್ಬಾರ್, ಗ್ರಾಮೀಣ ಬದುಕನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ಒಕ್ಕಣೆ, ನಗರ ಜೀವನವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುವ ದೃಶ್ಯಗಳು ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಹಿಂದಿನ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಿತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತು ಕಂಚಿನ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಪರಿಕರಗಳು, ತೊಟ್ಟಿಲು, ಮದುವೆಯ ದಿಬ್ಬಣ, ಅಲಂಕೃತ ವಧು-ವರರು, ಹಸಿರು ಚಪ್ಪರ ಹೀಗೆ ಬದುಕಿನ ವಿವಿಧ ಮಜಲುಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವ ಗೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಅಂದವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ತಾಯಿಯ ಮಮತೆ, ತಂದೆಯ ಆಸರೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಕುಟುಂಬದ ಆತ್ಮೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ದೃಶ್ಯಗಳೂ ಇವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗೊಂಬೆಯೂ ಒಂದೊಂದು ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಗೊಂಬೆಗಳು ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಅಂದಿನ ಜನರ ಉಡುಗೆ-ತೊಡುಗೆ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಜೀವನ, ಆಚರಣೆ ಹಾಗೂ ಜೀವನಶೈಲಿಯ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸುತ್ತವೆ.
ಗ್ರಾಮೀಣ ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೆ ಒಡನಾಟ ಹೊಂದಿದ್ದವರಿಗೆ ಈ ಗೊಂಬೆಗಳು ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳು, ಹಬ್ಬದ ಸಂಭ್ರಮ, ಹಳೆಯ ಮನೆಗಳ ವಾತಾವರಣ ಹಾಗೂ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸದೆ ಇರಲಾರವು. ಇಂದಿನ ಬದಲಾದ ಜೀವನ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಹಲವು ಸಂಗತಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ದೃಶ್ಯಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣೆದುರು ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ.
ಸಂಪ್ರದಾಯದೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದ ಆತ್ಮೀಯತೆ:
ದಸರಾ ಗೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಕೂರಿಸುವುದು ಕೇವಲ ಅಲಂಕಾರ ಅಥವಾ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಅದರ ಹಿಂದೆ ಪೂಜೆ, ಭಕ್ತಿ, ಕುಟುಂಬದ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬೆರೆಯುವಿಕೆಯ ಸೊಗಸಿದೆ. ಶಾಂತಕುಮಾರಿ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಈ ಆಚರಣೆ, ನೆರೆಹೊರೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹಬ್ಬದ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿದೆ.
ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಗೊಂಬೆಗಳ ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ಹಾಗೂ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಗ್ರಾಮಗಳ ಜನರು ಭೇಟಿ ನೀಡುವುದು ವಾಡಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕರೆ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದ ಬದುಕು, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಒಂದು ಮನೆಯ ಆಚರಣೆ, ಹಲವು ತಲೆಮಾರುಗಳ ಬದುಕನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿದೆ.
ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ಸಂಭ್ರಮ; ಮತ್ತೆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗೆ ನೆನಪುಗಳು:
ನವರಾತ್ರಿಯ ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಮನೆಗೆ ಹಬ್ಬದ ಕಳೆ ತುಂಬುವ ಈ ಗೊಂಬೆಗಳು, ವಿಜಯದಶಮಿಯ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಸುರಕ್ಷಿತ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳನ್ನು ಸೇರುತ್ತವೆ. ಮುಂದಿನ ವರ್ಷದ ನವರಾತ್ರಿ ಬರುವವರೆಗೆ ಅವು ಮೌನವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಅವು ಸಾರುವ ಕಥೆಗಳು, ನೆನಪುಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸಂದೇಶಗಳು ನೋಡುಗರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ.
ಬದಲಾದ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಆಚರಣೆಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಮೂರು ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ಬಂದ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವ ಶಾಂತಕುಮಾರಿ ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ. ದಸರಾ ಗೊಂಬೆಗಳ ಈ ಲೋಕವು ಕೇವಲ ಹಬ್ಬದ ಅಲಂಕಾರವಲ್ಲ; ನಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಬದುಕಿನ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಪರಿಚಯಿಸುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಂಪರೆಯೂ ಹೌದು.
ಕೊರಟಗೆರೆ ಮಳೆ ಆಶ್ರಿತ ಕೃಷಿಯ ಮೇಲೆ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವ ತಾಲ್ಲೂಕು. ಇಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಸಂತಸ, ಕೈಕೊಟ್ಟರೆ ಸಂಕಷ್ಟ. ರೈತನ ಬದುಕು, ಕೂಲಿಕಾರರ ಹೊಟ್ಟೆ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಆರ್ಥಿಕತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಮಳೆಯ ಕೃಪೆಯನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿವೆ. ಇಂತಹ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಶಾಶ್ವತ ನೀರಾವರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಲ್ಪಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡಿರುವ ಎತ್ತಿನಹೊಳೆ ನೀರಾವರಿ ಯೋಜನೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸರ್ಕಾರಿ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಮುಂದಿನ ಹಲವು ದಶಕಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ದಿಕ್ಕನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಬಲ್ಲ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ ಯೋಜನೆಯಾಗಿದೆ.
ಆದರೆ ದುರಂತವೆಂದರೆ, ಯೋಜನೆಯ ಅನುಷ್ಠಾನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಂತದಲ್ಲೂ ವಿರೋಧ, ಅನುಮಾನ, ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಗೊಂದಲಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿವೆ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಕನಸಿಗಿಂತ ವಿವಾದವೇ ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಆತಂಕದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ.
ಯೋಜನೆಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕೋಳಾಲ ಹೋಬಳಿಯ ಬೈರಗೊಂಡ್ಲು ಬಳಿ ಸುಮಾರು ₹590 ಕೋಟಿ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ 5.7 ಟಿಎಂಸಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಜಲಾಶಯ ನಿರ್ಮಿಸುವ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಸುಮಾರು 5,470 ಎಕರೆ ಭೂಮಿ ಗುರುತಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಕೊರಟಗೆರೆ ಹಾಗೂ ದೊಡ್ಡಬಳ್ಳಾಪುರ ತಾಲ್ಲೂಕುಗಳ ರೈತರ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ವಾಧೀನಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸರ್ಕಾರ ಮುಂದಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಪರಿಹಾರದ ಮೊತ್ತದಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸ, ಸ್ಥಳೀಯ ಅಸಮಾಧಾನ ಹಾಗೂ ರಾಜಕೀಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ರೈತರ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತವಾಯಿತು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಇಡೀ ಯೋಜನೆಯ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಜಲಾಶಯವೇ ಕೈತಪ್ಪಿತು.
ಒಮ್ಮೆ ಕೈತಪ್ಪಿದ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ:
ನಂತರ ಸರ್ಕಾರ ಚಿಕ್ಕಬಳ್ಳಾಪುರ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಲಕ್ಕೇನಹಳ್ಳಿ ಬಳಿ 1.9 ಟಿಎಂಸಿ ಹಾಗೂ ಕೊರಟಗೆರೆ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ವಡೇರಹಳ್ಳಿ ಬಳಿ 1.2 ಟಿಎಂಸಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಜಲಾಶಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವ ಹೊಸ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿತು. ಆದರೆ ಈಗ ಈ ಯೋಜನೆಗೂ ಭೂಸ್ವಾಧೀನದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಮತ್ತೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ವೇಗವನ್ನು ಕುಂಠಿತಗೊಳಿಸುವ ಸೂಚನೆ ನೀಡುತ್ತಿದೆ.
ನಾವು ಏನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ?:
ನೀರಾವರಿ ಯೋಜನೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಜಲಾಶಯವಲ್ಲ. ಅದು ಸಾವಿರಾರು ರೈತರ ಬದುಕಿನ ಭದ್ರತೆ. ಒಣಗಿದ ಕೊಳವೆಬಾವಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಜೀವ ತುಂಬುವ ಶಕ್ತಿ. ಭೂಗರ್ಭ ಜಲಮಟ್ಟವನ್ನು ಏರಿಸುವ ಪ್ರಕೃತಿ ಸ್ನೇಹಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಉದ್ಯೋಗ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಆರ್ಥಿಕತೆಗೆ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯ. ಯುವಕರು ಊರು ಬಿಟ್ಟು ನಗರಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ತಡೆಯುವ ಶಾಶ್ವತ ಪರಿಹಾರ.
ಇಂದು ಕೊರಟಗೆರೆ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಅನೇಕ ರೈತರು ಮಳೆಯ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯಿಂದ ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ನಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಣ್ಣ ಮತ್ತು ಅಲ್ಪಭೂಮಿ ಹೊಂದಿರುವ ರೈತರು ಸಾಲದ ಒತ್ತಡದಿಂದ ತಮ್ಮ ಜಮೀನುಗಳನ್ನು ಮಾರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅನೇಕ ಕುಟುಂಬಗಳು ಕೃಷಿಯನ್ನು ತೊರೆದು ಪಟ್ಟಣಗಳತ್ತ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ವಲಸೆ ಹೋಗಿವೆ. ಈ ಚಿತ್ರಣ ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಗಂಭೀರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನೀರಾವರಿ ಯೋಜನೆಗಳು ಜೀವನಾಡಿಯಾಗಬೇಕೇ ಹೊರತು ವಿವಾದದ ವಿಷಯವಾಗಬಾರದು.
ಸರ್ಕಾರ ಯಾವುದೇ ಯೋಜನೆ ಜಾರಿಗೆ ತರುವಾಗ ಕೆಲವರಿಗೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ತೊಂದರೆ ಆಗುವುದು ಸಹಜ. ಭೂಸ್ವಾಧೀನದಂತಹ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಯುತ ಪರಿಹಾರ, ಪುನರ್ವಸತಿ ಹಾಗೂ ರೈತರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ಕರ್ತವ್ಯ. ಅದನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರಿಗೆ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಲಾಭ ತರುವ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಅಥವಾ ತಪ್ಪು ಮಾಹಿತಿಯಿಂದ ವಿರೋಧಿಸುವುದು ಸಮಾಜದ ಹಿತದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸಮಂಜಸವಲ್ಲ.
ಒಂದು ಜಲಾಶಯ ನಿರ್ಮಾಣವಾದರೆ ಅದರ ಲಾಭ ಕೇವಲ ನೀರು ನಿಂತ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ನೂರಾರು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಜಲ ಮಟ್ಟ ಏರುತ್ತದೆ. ಒಣಗಿದ ಬೋರ್‌ವೆಲ್‌ಗಳು ಮತ್ತೆ ಜೀವ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ. ಬೆಳೆ ವೈವಿಧ್ಯ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ತೋಟಗಾರಿಕೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಹೈನುಗಾರಿಕೆ, ಹೂಗಾರಿಕೆ, ತರಕಾರಿ ಕೃಷಿ, ಹಣ್ಣು ಬೆಳೆ, ಮೀನುಗಾರಿಕೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಅನೇಕ ಪೂರಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಅನೇಕ ನೀರಾವರಿ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಈ ಬದಲಾವಣೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬರಪೀಡಿತವಾಗಿದ್ದ ಹಲವಾರು ಪ್ರದೇಶಗಳು ಇಂದು ಸಮೃದ್ಧ ಕೃಷಿ ಕೇಂದ್ರಗಳಾಗಿವೆ. ರೈತರ ಆದಾಯ ಹೆಚ್ಚಿದೆ. ಭೂಮಿಯ ಮೌಲ್ಯ ಹೆಚ್ಚಿದೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಉದ್ಯೋಗ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ ಹಾಗೂ ವ್ಯಾಪಾರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳೂ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಂಡಿವೆ.
ಕೊರಟಗೆರೆಗೂ ಅಂಥ ಭವಿಷ್ಯ ಸಿಗಬಾರದೆ?:
ಇಂದು ನಾವು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮುಂದಿನ 30-40 ವರ್ಷಗಳ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಲಿದೆ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವುದು ಸುಲಭ. ಆದರೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕೈತಪ್ಪಿದ ನಂತರ ಅದರ ಬೆಲೆ ಅರಿಯುವುದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಷ್ಟ.
ಒಂದು ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕೇವಲ ಇಂದಿನ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಧರಿಸಬಾರದು. ಸರ್ಕಾರವೂ ರೈತರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಸಂವಾದ ನಡೆಸಬೇಕು. ಪರಿಹಾರದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಕಾಪಾಡಬೇಕು. ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸ ಗಳಿಸಬೇಕು. ಅದೇ ರೀತಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕರೂ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಲಾಭ-ನಷ್ಟಗಳನ್ನು ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಇಂದು ವಿರೋಧದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಜಲಾಶಯವೂ ಕೈತಪ್ಪಿದರೆ, ಅದರ ಬೆಲೆ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯೇ ತೆರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಬರ, ವಲಸೆ, ನಿರುದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಕೃಷಿಯ ಕುಸಿತದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಗೋಚರಿಸಬಹುದು.
ಆದ್ದರಿಂದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಕುರಿತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಚರ್ಚೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ದೂರದೃಷ್ಟಿಯ ಚಿಂತನೆಯೂ ಅಗತ್ಯ. ನೀರು ಎಂಬುದು ಇಂದಿನ ಅಗತ್ಯ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಅದು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ನಾವು ನೀಡಬೇಕಾದ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಆಸ್ತಿಯಾಗಿದೆ
ಬೈರಗೊಂಡ್ಲು ಜಲಾಶಯ: ಕೊರಟಗೆರೆಯ ಭವಿಷ್ಯದ ವರದಾನ
ಬೈರಗೊಂಡ್ಲು ಬಳಿ ಮೊದಲೇ ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ್ದ 5.7 ಟಿಎಂಸಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಜಲಾಶಯ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದ್ದರೆ ಕೊರಟಗೆರೆ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಚಿತ್ರಣವೇ ಬದಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸುಮಾರು 2,735 ಎಕರೆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನೀರು ನಿಲುಗಡೆಯಾಗುವುದರಿಂದ ಅಂತರ್ಜಲ ಮಟ್ಟ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಏರಿಕೆಯಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ನಿಂತಿರುವ ಕೊಳವೆಬಾವಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಜೀವ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೃಷಿ, ತೋಟಗಾರಿಕೆ ಹಾಗೂ ಪಶುಸಂಗೋಪನೆಗೆ ಹೊಸ ಅವಕಾಶಗಳು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು.
ಇದೇ ಪ್ರದೇಶದ ಸಮೀಪ ದೊಡ್ಡಸಾಗ್ಗೆರೆ ಬಳಿ ಸುಮಾರು 2,000 ಎಕರೆಯಲ್ಲಿ ಬಟಾನಿಕಲ್ ಪಾರ್ಕ್ ನಿರ್ಮಾಣದ ಯೋಜನೆಯೂ ಇದೆ. ಜಲಾಶಯ, ಹಸಿರು ಪರಿಸರ ಹಾಗೂ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾದರೆ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೊರಟಗೆರೆ ತಾಲ್ಲೂಕು ಊಟಿ ಅಥವಾ ಕೊಡೈಕೆನಾಲ್ ಮಾದರಿಯ ಆಕರ್ಷಕ ತಾಣವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹೊಂದಿದೆ.
ಇಂತಹ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸಲು ಪಕ್ಷಾತೀತ, ಜಾತ್ಯತೀತ ಹಾಗೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತದೃಷ್ಟಿಯ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ ಸಹಕಾರವೇ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ನೀರಾವರಿ ಯೋಜನೆಗಳು ಕೇವಲ ಇಂದಿನ ರೈತರಿಗಲ್ಲ, ಮುಂದಿನ ಹಲವು ಪೀಳಿಗೆಗಳ ಸಮೃದ್ಧಿಗೆ ಹಾಕುವ ಬುನಾದಿಯಾಗಿವೆ.
ಕೆಲವು ಮುಖಗಳು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಎದುರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ರಕ್ತದ ನಂಟಿರಬೇಕಿಲ್ಲ; ಒಂದು ನಗು, ಒಂದು ನಮಸ್ಕಾರ, ಒಂದು ಕಾಳಜಿ ಸಾಕು. ಅಂತಹ ಸಂಬಂಧವೊಂದು ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ನಾನು ಎಲ್.ಎಲ್.ಬಿ. ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲೇಜಿನ ಗೇಟಿನ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ತಾತನ ಮೂಲಕ.
ಸುಮಾರು ಎಪ್ಪತ್ತರ ಹರೆಯ. ಮುಖದ ತುಂಬಾ ಸುಕ್ಕುಗಳು. ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಬೆಂದ ಕಪ್ಪನೆಯ ಮೈಬಣ್ಣ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೋಲು. ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸೀಟಿ. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಿನ ಆಯಾಸವಿದ್ದರೂ ಕರ್ತವ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಎಚ್ಚರ. ಆ ತಾತನನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನೋಡಿದ ದಿನವೇ ಅವರಲ್ಲಿದ್ದ ಶಿಸ್ತಿನ ಜೀವನ ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿತ್ತು.
ಪರೀಕ್ಷೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರದಲ್ಲೇ ತಾತ ನಿಂತಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ದೂರದಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಕಾರು ಕಂಡರೆ ಸೀಟಿಯನ್ನು ಊದುತ್ತಾ, ಮತ್ತೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೋಲಿನಿಂದ ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಜಾಗವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸುವವರೆಗೂ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ಅದು ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಅದು ಒಂದು ಅಪರಿಚಿತನ ಕಾಳಜಿಯಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಕಾಲೇಜಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಡಿಪ್ಲೊಮಾ ಕಾಲೇಜಿನ ಹುಡುಗರು ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿಯಾಗಿ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಹೋಗುವುದು ದಿನನಿತ್ಯದ ದೃಶ್ಯ. ಆದರೆ ತಾತನ ಮುಂದೆ ಅದು ನಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. “ಓಯ್… ಬೈಕ್ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಪ್ಪ…” ಎಂದು ಗದರಿಸುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ವಯಸ್ಸಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಗಟ್ಟಿತನವಿತ್ತು. ಸೀಟಿಯನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಊದುತ್ತಾ, ಬೈಕ್ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವವರೆಗೂ ಯಾರನ್ನೂ ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಡತನ ಅವರನ್ನು ಬಗ್ಗಿಸಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಗ್ಗಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ದಿನ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದೆ. “ಏನ್ ತಾತ… ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಇಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತೀರಲ್ಲ?” ಅವರು ನಗುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಆ ನಗುವಿನ ಹಿಂದೆ ನೋವಿನ ಪರ್ವತವೇ ಅಡಗಿತ್ತು. “ಏನ್ ಮಾಡೋದು ಸಾರ್… ನೋಡೋರಿಲ್ಲ. ನಾವೇ ದುಡಿದು ತಿನ್ನಬೇಕು. ಸಂಬಳ ಕಡಿಮೆ. ಬರೋ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಜನರ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು…”ಅಷ್ಟೇ ಹೇಳಿ ಮೌನವಾದರು.
ಮಾತು ಮುಂದುವರಿದಂತೆ ಅವರ ಬದುಕಿನ ಪುಟಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡವು.
ಮೂರು ಮಕ್ಕಳ ತಂದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಗ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಮೃತಪಟ್ಟಿದ್ದ. ಮಗಳು ಮದುವೆಯಾಗಿ ತನ್ನ ಮನೆ ಸೇರಿದ್ದಳು. ಉಳಿದಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಮಗ ಕೂಡ ಇದೇ ಏಜೆನ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾತ, ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ಮಗ. ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಲು ಮೂವರೂ ಬೆವರನ್ನೇ ಬಂಡವಾಳ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.
ಆ ದಿನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರೂ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ನನ್ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮೊಳಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು.
“ನಾವೇ ದುಡಿದು ತಿನ್ನಬೇಕು…” ಈ ಒಂದೇ ವಾಕ್ಯ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಎಷ್ಟೋ ದಿನ ಕಾಡಿತು.
ಆ ದಿನದ ನಂತರ ತಾತ ನನಗೆ ಕೇವಲ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಗಾರ್ಡ್ ಆಗಿ ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರು ನನ್ನ ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರಂತೆ, ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಸ್ನೇಹಿತನದಂತೆ, ನನ್ನದೇ ಒಬ್ಬ ತಾತನಂತೆ ಕಾಣತೊಡಗಿದರು. ನಾನು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅವರು ಎದ್ದು ನಿಂತು, “ನಮಸ್ಕಾರ ಸಾರ್…” ಎಂದು ಸಲ್ಯೂಟ್ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. “ತಾತ… ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಬೇಡಿ. ನಾನು ಯಾವ ಅಧಿಕಾರಿ ಅಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಮೊಮ್ಮಗನ ವಯಸ್ಸಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಅಷ್ಟೇ.” ಎಂದು ಎಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದರೂ ಅವರು ಒಂದೇ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು.
“ಇದು ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ ಸಾರ್…” ಆ ಒಂದು ಮಾತಿನೊಳಗೆ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೇ ಅಡಗಿತ್ತು. ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಕೆಲಸವೆಂದು ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪೂಜೆಯಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಅವರಿಗೆ ತಿಂಡಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು ನನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸವಾಯಿತು.
ಆದರೆ ಸ್ವಾಭಿಮಾನವೆಂಬುದು ಅವರ ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ತಿ. “ಬೇಡ ಸಾರ್… ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಬುತ್ತಿ ತುಂಬಿ ಕಳಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಆಮೇಲೆ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ…” ಎಂದು ನಗುತ್ತಾ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಬಲವಂತವಾಗಿ, “ತಾತ… ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ತಿನ್ನಿ…”ಎಂದು ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮಾತ್ರ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಕೋಚ, ಕೃತಜ್ಞತೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಮೂರು ಭಾವನೆಗಳು ಒಂದೇ ಸಲ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾನು ದೂರದಿಂದಲೇ ಅವರನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬಿಸಿಲು ಸುಡುತ್ತಿರಲಿ, ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿರಲಿ, ಚಳಿ ಕಚ್ಚುತ್ತಿರಲಿ, ತಾತ ಮಾತ್ರ ಕಾಲೇಜಿನ ಗೇಟಿನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಗೂಡಿನಂತ ಕಟ್ಟಡದ ಬಳಿ ನಿಂತೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾರೂ ಅವರನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರು ಮಾತ್ರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಜೀವನ ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ! ಒಮ್ಮೆ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ನೆರಳಾಗಿದ್ದ ಕೈಗಳು, ವಯಸ್ಸಿನ ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೀಟಿ ಮತ್ತು ಒಂದು ಕೋಲನ್ನು ಹಿಡಿದು ಜೀವನದ ಹೊರೆ ಹೊರುತ್ತಿವೆ. ಆ ತಾತನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ನನ್ನ ತಂದೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಭವಿಷ್ಯವೂ ಒಂದು ದಿನ ಇದೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲನ್ನು ಏರಬೇಕಲ್ಲವೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು.
ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಕೂದಲು ಬೆಳ್ಳಗಾಗುವುದಲ್ಲ. ತನ್ನ ನೋವನ್ನು ನಗುವಿನೊಳಗೆ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಬದುಕುವುದೇ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ. ಅಗತ್ಯಗಳು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ವಯಸ್ಸಾದರೂ ದುಡಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಆ ತಾತ ನನಗೆ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಕಲಿಸಿದರು.
ಇಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಮುಗಿದಿವೆ. ಕಾಲೇಜಿಗೂ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆ ಕಾಲೇಜಿನ ಗೇಟು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಆ ಸೀಟಿಯ ಸದ್ದು, ಆ ಸಲ್ಯೂಟ್, ಆ ಮೃದುವಾದ ಧ್ವನಿ. “ತಿಂಡಿ ಮಾಡುದ್ರಾ ಸಾರ್…?” ಎಂಬ ಕಾಳಜಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿವೆ.
ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲವರು ಹೆಸರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಹುದ್ದೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಸಿಗುವ ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮ ಸರಳತೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯತ್ವದಿಂದ ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.
ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಆ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ತಾತ ಅಂತಹ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ. ಅವರ ಹುದ್ದೆ ಚಿಕ್ಕದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ದೊಡ್ಡದು. ಅವರ ಸಂಬಳ ಕಡಿಮೆಯಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಶ್ರೀಮಂತ. ಅವರ ಜೀವನ ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರ ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆ ಸಾವಿರ ಮಂದಿಗೆ ಮಾದರಿ.
ಇಂದಿಗೂ ಆ ಕಾಲೇಜಿನ ಗೇಟಿನ ಮುಂದೆ ಹಾದುಹೋದಾಗ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮೊದಲು ಹುಡುಕುವುದು ಕಟ್ಟಡವನ್ನಲ್ಲ. ಆ ಕೋಲನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸೀಟಿಯನ್ನು ಊದುತ್ತಾ, “ನಮಸ್ಕಾರ ಸಾರ್…” ಎಂದು ನಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ತಾತನನ್ನೇ. --ತುಳಸಿತನಯ ಚಿದು..✍️
ಆದಿಚುಂಚನಗಿರಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಸಂಶೋಧನಾ ವಿಭಾಗದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾದ ಡಾ. ಪ್ರಶಾಂತ್ ಕೆ. ಅವರು, ಸ್ಟ್ಯಾನ್‌ಫೋರ್ಡ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಮತ್ತು ಎಲ್ಸೆವಿಯರ್ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸಹಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲಾದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ 2026ರ ಜಾಗತಿಕ ಶ್ರೇಯಾಂಕದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವದ ಶೇ. 2ರಷ್ಟು ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಪಾಲಿಮರ್ ನ್ಯಾನೋಕಾಂಪೋಸಿಟ್‌ಗಳು, ಜೈವಿಕ ವಸ್ತುಗಳು (ಬಯೋಮೆಟೀರಿಯಲ್ಸ್) ಹಾಗೂ ಪಾಲಿಮರ್ 3D ಪ್ರಿಂಟಿಂಗ್ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಸಲ್ಲಿಸಿರುವ ಮಹತ್ವದ ಸಂಶೋಧನಾ ಕೊಡುಗೆಗಳಿಗಾಗಿ ಈ ಗೌರವ ಲಭಿಸಿದೆ. ಗಮನಾರ್ಹ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಡಾ. ಪ್ರಶಾಂತ್ ಅವರು ಈವರೆಗೆ 175 ಸಂಶೋಧನಾ ಪ್ರಬಂಧಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದು, ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ 4,500ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಉಲ್ಲೇಖಗಳನ್ನು (Citations) ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ.
ಸ್ಟ್ಯಾನ್‌ಫೋರ್ಡ್–ಎಲ್ಸೆವಿಯರ್ ಜಾಗತಿಕ ಶ್ರೇಯಾಂಕವು ಉಲ್ಲೇಖಾಧಾರಿತ ಸೂಚ್ಯಂಕಗಳು ಹಾಗೂ ಸಂಯೋಜಿತ ಉಲ್ಲೇಖ ಸ್ಕೋರ್‌ಗಳ ಸಮಗ್ರ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿದೆ. ಈ ಮಾನದಂಡಗಳು ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಸಂಶೋಧಕರ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪ್ರಭಾವ ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧನಾ ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತವೆ. 2026ರ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಶ್ರೇಯಾಂಕವು 2025ನೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧಕರು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಪ್ರಬಂಧಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳಿಗೆ ದೊರೆತ ಉಲ್ಲೇಖಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅವರ ಸಂಶೋಧನಾ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ.
ಈ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮನ್ನಣೆಗೆ ಪಾತ್ರರಾಗಿರುವ ಡಾ. ಪ್ರಶಾಂತ್ ಕೆ. ಅವರಿಗೆ ಆದಿಚುಂಚನಗಿರಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಕುಲಾಧಿಪತಿಗಳು, ಕುಲಪತಿಗಳು, ಕುಲಸಚಿವರು, ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಯ ಸದಸ್ಯರು ಹಾಗೂ ಬೋಧಕ ವರ್ಗದವರು ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಅಭಿನಂದನೆಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಾಧನೆಗಳು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕೀರ್ತಿ ತಂದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸಂತಸ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಪುಸ್ತಕ ಪರಿಚಯ :ಡಿ. ಮಲ್ಲಾರೆಡ್ಡಿ ( ರಾಷ್ಟ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತ ಶಿಕ್ಷಕರು)
ಕವಿ ಪರಿಚಯ : ಕರ್ನಲ್ ಎಸ್.ಎನ್. ಶ್ರೀಧರ – ರವರು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ವಿಜ್ಞಾನ ಸಂಸ್ಥೆಯಾದ IISc ಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದ ಏರೋ ಸ್ಪೇಸ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಮತ್ತು ಪಿ. ಎಚ್. ಡಿ. ಪದವಿ ಪಡೆದಿದ್ದು, ಪ್ರಸ್ತುತ ಆದಿಚುಂಚನಗಿರಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಕುಲಪತಿಯಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. N.C.C. – ಗೆ ಅವರು ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸೇವೆಗಾಗಿ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ಅವರಿಗೆ ಕರ್ನಲ್ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಪ್ರಧಾನ ಮಾಡಿದೆ.
ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಲೇಖಕರೂ ಆಗಿರುವ ಡಾ.ಎಸ್. ಎನ್. ಶ್ರೀಧರ್ ರವರು ಪ್ರೊಫೆಸರ್, ಡೀನ್, ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲ್, ಡೈರೆಕ್ಟರ್ ಹಾಗೂ ಕುಲಪತಿ…..ಗಳಂತಹ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನಗಳೂ ಸೇರಿದಂತೆ, ಅನೇಕ ಪ್ರಮುಖ ಹುದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ದಶಕಗಳ ಅನುಭವ ಹೊಂದಿದ್ದು, ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿರುವಂತೆಯೇ ಪ್ರೇರಣಾದಾಯಕ ನಾಯಕತ್ವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಾಗಿಯೂ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿ ಅನೇಕ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ, ವೃತ್ತಿಪರರಿಗೆ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ತಂಡಗಳಿಗೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.
ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಮುಖಪುಟವಿರುವ ‘ನಿಮ್ಮ ನಾಯಕತ್ವಕ್ಕೆ ನೀವೇಶಿಲ್ಪಿ’ (ನಾಯಕತ್ವದ ಯಶಸ್ಸಿನ ಸೂತ್ರಗಳ ಕೈಪಿಡಿ ) ಎಂಬ ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ 32 ಲೇಖನಗಳಿದ್ದು, ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಾನವನು ಹೇಗೆ ಧನಾತ್ಮಕ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಬೇಕು ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ತಾನೊಬ್ಬ ಯಶಸ್ವಿ ನಾಯಕನಾಗಬಹುದು.
ಎಂಬುದನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ ಬರೆದಿರುವ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಲೇಖಕರು ತಮ್ಮ ಬೋಧನೆ, ಸಂಶೋಧನೆ ಹಾಗೂ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ನಾಯಕತ್ವದಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಅನುಭವವನ್ನೇ ಸಾರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.
“ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲೂ ನಾಯಕತ್ವದ ಗುಣಗಳ ಆಗರವಿದೆ. ನಾಯಕನಾದವನು ತನ್ನ ಉತ್ತಮ ನಾಯಕತ್ವದ ವರ್ಚಸ್ಸಿನಿಂದ ಇತರರನ್ನು ಸಂಮೋಹನ ಗೊಳಿಸುವಷ್ಟು ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಬಲ್ಲನು. ನಾಯಕತ್ವ ವೆನ್ನುವುದು ತಾಯ್ತನ ವಿದ್ದಂತೆ. ತಾಯಿಯು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅವರು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ತನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥ ಮರೆತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಲಹುತ್ತಾಳೆ. ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ತಾಯಿಯಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ತಾಯಿಯಂತೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾಯಕನೂ ಸಹ ತನ್ನ ತಂಡದ ಸದಸ್ಯರ ಸರ್ವೋತ್ತಮ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಾಗಿ ಕಾಯಾ, ವಾಚಾ ಮತ್ತು ಮನಸಾ ತನ್ನನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ” ಎಂದು ಲೇಖಕರು ಹೇಳುವುದರ ಮೂಲಕ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾಯಕನನ್ನು ತಾಯಿಯಂತಹ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಾಗೂ ಪೂಜನೀಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಹೋಲಿಸುತ್ತಾ ನಾಯಕನಾದವನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಾರೆ . ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಗೇರಿರುವ ಲೇಖಕರಿಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾದ ಹಾಗೂ ತಮ್ಮ ಸಮರ್ಥವಾದ ನಾಯಕತ್ವ ಗುಣಗಳಿಂದಲೇ ಎಂಬುದು ವೇದ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಲೇಖಕರಿಂದ ಈಗಾಗಲೇ ವೃತ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಕೃತಿಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವುದಲ್ಲದೆ, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ‘ಬಿಂಬ – ಅರಿಬೊಮ್ಮನ ಸ್ವಗತ’ ( ವಚನಗಳು) ಎಂಬ ಕೃತಿ ಈಗಾಗಲೇ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿದ್ದು,ಇದು ಲೇಖಕರ ಎರಡನೇ ಕೃತಿಯಾಗಿದೆ.
ಪುಸ್ತಕದ ಮುಖಪುಟ
ತಮ್ಮ ಪೂಜ್ಯ ತಂದೆ- ತಾಯಿಗಳಿಗೆ ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿರುವ ಲೇಖಕರು, ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ರಥಾರೂಢರಾಗಿರುವ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣಾರ್ಜುನರ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದು, ಅಂದು ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ ಯುದ್ಧದ ಪ್ರಾರಂಭದ ದಿನವೇ ಕರ್ತವ್ಯದಿಂದ ವಿಮುಖನಾದ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಸಾರಥಿಯಾಗಿದ್ದ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾಯಕನಾಗಿ ಹಾಗೂ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಜಯಶಾಲಿಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಲು ತಾಯಿಯಂತೆ ಪೊರೆದ — ಎಂಬುದನ್ನು ಜ್ಞಾಪಿಸುವಂತಿದೆ. ಅನೇಕ ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ವಾಗ್ಮಿಗಳು, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಚಿಂತಕರು ಹೇಳುವಂತೆ, ‘ಭಗವದ್ಗೀತೆ ‘ ಎಂಬುದು ‘ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುವ’ ‘ (Personality development) ಪ್ರಪ್ರಥಮ ಕೃತಿಯಾಗಿದೆ ಹಾಗೂ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ ಒಬ್ಬ ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕ ಹಾಗೂ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಥಮ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕನೂ ಹೌದು…. ಎಂಬ ಮಾತುಗಳು ನಿಜವೆನಿಸುತ್ತದೆ.
“Most creative person is one, who has many options to perform” -ಎಂಬ ಮಾತು ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾಯಕತ್ವ ಗುಣವನ್ನು ಕುರಿತೇ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳಾಗಿವೆ. ಇದಕ್ಕೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ ನೀಡಬಹುದಾದರೆ, ” ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣನು ಪಾಂಡವರ ಇಚ್ಚೆಯಂತೆ ಕೌರವರ ಬಳಿ ರಾಜೀ ಸಂಧಾನಕ್ಕೆ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ದನಾಗುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಸಾರಥಿಯನ್ನು ಕರೆದು ನನ್ನ ರಥದಲ್ಲಿ ಆಯುಧ, ಬಿಲ್ಲು, ಬಾಣ, ಗದೆ, ಚಕ್ರ, ಶಸ್ತ್ರ…..ಗಳೆಲ್ಲವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೋ . ಏಕೆಂದರೆ ಕೌರವರು ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವರೋ ತಿಳಿಯದು. ಯುದ್ಧಕ್ಕೂ ಬರಬಹುದು ಅಥವ ಬಂಧಿಸಲೂಬಹುದು. ಅವರನ್ನು ನಂಬಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ರಾಜಿಯಾದರೆ ಸಂತೋಷ. ಯುದ್ಧವಾದರೂ ಸಿದ್ದರಾಗಬೇಕು…… ” ಎಂದು ಹೇಳುವುದರ ಮೂಲಕ, Most Succesful man- ಆದವನು ಅಥವಾ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾಯಕನಾದವನು ‘Multiple options’ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುವುದರ ಮೂಲಕ ನಾಯಕನಾದವನು ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸುವಂತಿದ್ದು, ಇದೇ ರೀತಿ ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯದ ಲೌಕಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ನಾಯಕರಾದವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ತಂಡದ ಯಶಸ್ವಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ದುಡಿಯಬೇಕು ಎನ್ನುವಂತಿದೆ.
ಈ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿರುವ 32 ಲೇಖನಗಳಿದ್ದು ಯಶಸ್ವಿ ನಾಯಕನೊಬ್ಬ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ 32 ಗುಣಗಳೇ ಆಗಿದ್ದು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಲೇಖನವು ಮೂರು ಭಾಗಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಮೊದಲ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಾಯಕನೊಬ್ಬ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಗುಣದ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖಕರು ಚಿಂತಿಸಿ ಬರೆದಿರುವ ವಿಚಾರಗಳು ಕಂಡು ಬಂದರೆ, ಎರಡನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಾಗು ರಂಜನೀಯ ಕಥೆ ಇದ್ದು, ಓದುಗರಿಗುಂಟಾಗುವ ಏಕತಾನತೆಯಿಂದ ದೂರ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ‘ಉಪಸಂಹಾರ’ದಲ್ಲಿ ನಾಯಕತ್ವದ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಗುಣವನ್ನು ಕಥೆಯಿಂದ ತಿಳಿದು ಬಂದ ನೀತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಮನ್ವಯಗೊಳಿಸಿ ನಾಯಕತ್ವ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೆಂದು …. ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಚಿಂತನಾರ್ಹ ವಿಚಾರಗಳು ನೇರವಾಗಿ ‘ಮಿದುಳ’ನ್ನು (Brain) ಮುಟ್ಟುವುದರಿಂದ ಸಹಜವಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿನ ಬೇಸರ, ಶುಷ್ಕತೆ, ಏಕತಾನತೆ ಉಂಟಾಗುವುದರಿಂದ, ಅದನ್ನೇ ಒಂದು ಸುಂದರ ಕಥೆಯ ಮೂಲಕ ಹೇಳುವ ಪರಿಪಾಠ ಬಹಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ (ದುರ್ಗಸಿಂಹನ ಪಂಚತಂತ್ರ ಕಥೆಗಳು ) ಬಂದಿದೆ.
ಕಥೆಗಳಂತಹ ರಂಜನೀಯ ವಿಚಾರಗಳು ಮೊದಲು ಹೃದಯವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ನಂತರ ಮಿದುಳಿನ ಕಡೆ ಸಾಗುವುದರಿಂದ ಬಹಳ ಕಾಲ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತವೆ. ಇದೇ ತತ್ವ ಇಲ್ಲಿಯ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿದ್ದು ಲೇಖಕರು ಪ್ರತಿ ಲೇಖನಕ್ಕೂ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಚಿತ್ರದೊಡನೆ ರಂಜನೀಯವೆನಿಸುವ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಕಥೆಯನ್ನು ನೀಡಿದ್ದು ಲೇಖಕರ ಪರಿಶ್ರಮವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಲೇಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಮೂಲಕವೂ ಲೇಖಕರು ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾಯಕರಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.
ಯಶಸ್ವಿ ನಾಯಕನಾದವನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕಾದ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಗುಣವೆಂದರೆ ಆತನಿಗೆ ‘ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಹಾಗೂ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರ ವಿರಬೇಕಲ್ಲದೆ – ಸ್ವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಬಗ್ಗೆ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಅನುಮಾನ ಪಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತಾನೇ ಅನುಭವಿಸುವ ‘ಕೀಳರಿಮೆ’ ಯನ್ನು ಮೊದಲು ಕಿತ್ತೊಗೆಯಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಲೇಖಕರು, ಇದನ್ನು ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ.
” ರಾವಣ ಸೀತಾಮಾತೆಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ ಸಮುದ್ರದಾಚೆ ಇರುವ ಲಂಕಾ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಸಮುದ್ರದ ಮೇಲೆ ಹಾರಿ ಹೋಗುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದ್ದದ್ದು ಆಂಜನೇಯನಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಆತನಿಗೆ ತನ್ನ ದೇಹದ ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕುಗ್ಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ (ಲಘಿಮಾ ) ಹಾಗೂ ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪಟ್ಟು ಹಿಗ್ಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ (ಗರಿಮಾ ) ಶಕ್ತಿಗಳಿದ್ದರೂ ಬೇರೆಯವರು ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಆತನಿಗೆ ತನ್ನ ಸ್ವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಅರಿವು ಉಂಟಾಗುವ ದೋಷವಿರುತ್ತದೆ. ಸಮುದ್ರದ ಮುಂದೆ ನಿಂತ ಹನುಮನಿಗೆ ಸಮುದ್ರ ದಾಟುವ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಮಾನ ಹಾಗೂ ಕೀಳಿರಿಮೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ದೋಷವನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದ ಶ್ರೀರಾಮನ ಗೆಳೆಯ ‘ಜಾಂಬವಂತ’ ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹನುಮಂತನಗಿದ್ದ ಶಕ್ತಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕುರಿತು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಉತ್ತೇಜನದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಹನುಮಂತ ತನ್ನ ದೇಹದ ಗಾತ್ರವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಲಂಕಾ ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.
‘ಉಪ ಸಂಹಾರ’ದ ಮೂಲಕ ಲೇಖಕರು, ಹನುಮಂತನಿಗೆ ಅಗಾಧ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದ್ದರೂ ಅದರ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಜಾಂಬವಂತ ನಂತಹ ಗೆಳೆಯ ಆತನನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಿದಂತೆ, ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಲು ಉತ್ತಮ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಹೊರುವ ಮುನ್ನ ಉತ್ತಮ ಸ್ನೇಹಿತರ ಅಥವ ಯಶಸ್ವಿ ನಾಯಕರಾಗಿರುವವರ ಸಲಹೆ, ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಡೆದು ಸೋಲಿನ ಭೀತಿಯಿಂದ ಹೊರ ಬರಬಹುದು. ಇಂತಹ ನಾಯಕರು ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮ ತಂಡವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
‘ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಕೌಶಲಗಳು ‘ ( Interpersonal skills)- ಎಂಬ ಲೇಖನದ ಮೂಲಕ ನಾಯಕನಾಗ ಬಯಸುವವರು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕಾದ ‘ಸಂವಹನಾ ಕಲೆ’ (Communication skills) ಮತ್ತು ಜನರೊಂದಿಗಿನ ಉತ್ತಮ ನಡವಳಿಕೆಗಳು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದ ಗುಣಗಳಾಗಿವೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನಾಯಕನಾದವನು ತನ್ನ ತಂಡಕ್ಕೆ ಹೇಳಬೇಕಾದ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲದಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರಬೇಕು, ಅದನ್ನು ಸರಳ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಬೇಕಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ತಂಡದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ರೊಡನೆಯೂ ಉತ್ತಮ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಆತ ಸಮರ್ಥನಾಯಕ ನಾಗಬಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನೇ ಒಂದು ಸುಂದರ ಕಥೆ ಹೀಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ.
“ಒಂದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ರಾಜನಾಗಿ ಸಿಂಹ ಆಳುತ್ತಿತ್ತು. ತುಂಬಾ ಗಂಭೀರ ವದನದ ಸಿಂಹದ ಆಡಳಿತ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿಂಹವನ್ನು ಕಂಡರೆ ಎಲ್ಲ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಗೌರವದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲಾನಂತರ ಕೆಲವು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ನೀರಸ ವೆನಿಸಿ ತಾವೇಕೆ ಇತರರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕೆನಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಬದುಕುವ ಇಚ್ಛೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಾಗ, ತಕ್ಷಣವೇ ಸಿಂಹರಾಜ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸಭೆ ಕರೆದು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಅಸಂತುಷ್ಟವಾಗಿದ್ದ ಕೋತಿಗಳಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿ, ಅವುಗಳ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ಮೊದಲೇ ಉತ್ತಮ ಸ೦ವಹನಕಲೆ ಯನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಸಿಂಹ ತನ್ನ ಎಂದಿನ ಗಂಭೀರ ವದನದಿಂದ, ಮುಂದೆ ಕಾಡಿಗೆ ಬರಬಹುದಾದ ಅನೇಕ ತೊಂದರೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅದರಲ್ಲೂ ಮಾನವರಿಂದಾಗ ಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ಮನಃ ಮುಟ್ಟುವಂತೆ ವಿವರಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ಬುದ್ಧಿವಾದ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ತಮಗೆ ಉತ್ತಮ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಿದ ಸಿಂಹರಾಜನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅಲ್ಲಿಂದ ತೆರಳುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆ ನಾಯಕನಾದವನು ಉತ್ತಮ ಸಂವಹನಾ ಕೌಶಲ್ಯ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲದೆ, ಕಪಟವಿಲ್ಲದ ನೇರ ನುಡಿ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಕಲೆಯನ್ನಲ್ಲದೆ ತಂಡದ ಸದಸ್ಯರೊಡನೆ ಸ್ನೇಹ ಭಾವ ತೋರಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸಂತಸ ಹಾಗೂ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಿದ ನಿಮ್ಮ ತಂಡವು ನಿಮ್ಮ ಆಸ್ತಿ- ಎಂದು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಮರೆಯುವುದಿಲ್ಲ.
ಮುಂದೆ, ಮಾನವನಲ್ಲಿರುವ ‘ಅಷ್ಟಮದ ‘ಗಳಲ್ಲೊಂದಾದ ‘ಅಧಿಕಾರದ ಅಮಲು ‘ ಇರಬಾರದೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ನೈತಿಕತೆ, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಮತೋಲನ, ಹೊಗಳು ಪ್ರಿಯನಾಗದಿರಿ, ದೈಹಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ, ಸ್ವಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಾರ್ಥ ಬಿಡಿ, ಸ್ವಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಅರಿವು, ಸರ್ವಾಂಗೀಣ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ, ವಾಚಾಳಿತನ ಸಲ್ಲದು, ನಿರಂತರ ಅಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧತೆ, ನೈಜ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಕಲೆ ಹಾಗು ನಿಮ್ಮ ಸೀಮಿತ ಅರಿವಿನ ಸುರಕ್ಷಾ ವಲಯದಿಂದ ಹೊರಬನ್ನಿ …. ನಂತಹ ಲೇಖನಗಳು ಇಲ್ಲಿದ್ದು, ಈ ಎಲ್ಲ ಲೇಖನಗಳು ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾಯಕನನ್ನು ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತರ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸುವಂತಿವೆ.
Responsibility builds the leader.Leader builds the nation – ಎಂಬ ಮಾತಿದ್ದು ಒಂದು ಉದ್ದಿಮೆ – ಸಂಸ್ಥೆ – ಕಾರ್ಪೋರೇಟ್ – ಗಳಂತಹ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕೆನ್ನುವವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಈಗಾಗಲೇ ಅನೇಕ ನಾಯಕತ್ವದ ಹುದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿದ್ದು ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಿ ಮುಂದೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುವವರೆಗೂ ಸಹ ಈ ಕೃತಿ ತುಂಬಾ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗುವಂತಿದೆ.
ಮ್ಯಾನೇಜ್ಮೆಂಟ್ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಸರಳವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿರುವ ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕೃತಿ ಎಲ್ಲರ ಮನ:ದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಮನೆಯ ಕಪಾಟಿನಲ್ಲಿರ ಬೇಕಾದ ಕೃತಿ ಎನಿಸಿತು.
ನೀವೂ ಓದಿ……
ಕೃತಿ: ನಿಮ್ಮ ನಾಯಕತ್ವಕ್ಕೆ ನೀವೇ ಶಿಲ್ಪಿ.(ನಾಯಕತ್ವದ ಯಶಸ್ಸಿನ ಸೂತ್ರಗಳ ಕೈಪಿಡಿ) ಲೇಖಕರು: ಕರ್ನಲ್ ಡಾ. ಎಸ್. ಎನ್. ಶ್ರೀಧರ ಪುಟಗಳು :144 ಬೆಲೆ:₹ 150/- ಪ್ರಥಮ ಮುದ್ರಣ: 2025 ಪ್ರಕಾಶಕರು: ಎಚ್.ಎಸ್.ಆರ್.ಎ. ಪ್ರಕಾಶನ, ಬೆಂಗಳೂರು.
ಆದಿಚುಂಚನಗಿರಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ರಸಾಯನಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಭಾಗವು ರಾಯಲ್ ಸೊಸೈಟಿ ಆಫ್ ಕೆಮಿಸ್ಟ್ರಿ ಬೆಂಗಳೂರು (RSC) ಸಹಯೋಗದಲ್ಲಿ “ಸುಸ್ಥಿರ ರಸಾಯನಿಕ ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ” ಎಂಬ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಎರಡು ದಿನಗಳ ಕಾರ್ಯಾಗಾರವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ರಾಯಲ್ ಸೊಸೈಟಿ ಆಫ್ ಕೆಮಿಸ್ಟ್ರಿ (ಭಾರತ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾ)ಯ ಇನೊವೇಶನ್, ತಂತ್ರಯೋಜನೆ ಹಾಗೂ ಸರ್ಕಾರಿ ವ್ಯವಹಾರಗಳ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾದ ಡಾ. ಶ್ವೇತಾ ರಾಘವನ್ ಅವರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಉದ್ಘಾಟಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದರು “ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ಜವಬ್ದಾರಿಯುತವಾಗಿ, ವಿಶಿಷ್ಠವಾಗಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಚಿಂತನೆ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಯಿಂದ ಈ ಕಾರ್ಯಗಾರವನ್ನು ರೂಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಜಟಿಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಇಂದಿನ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ತಾಂತ್ರಿಕ ಕೌಶಲ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಮಹತ್ವ ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂದು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು.
ಸೆನ್ಸ್‌ ನ ಹಿರಿಯ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಾದ ಪ್ರೊ. ಸಿ. ವಿ. ಯೆಳಮಗದ್ ಅವರು, ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ರಸಾಯನಿಕ ವಿಜ್ಞಾನಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ರಾಯಲ್ ಸೊಸೈಟಿ ಆಫ್ ಕೆಮಿಸ್ಟ್ರಿ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಕೊಡುಗೆ ಹಾಗೂ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಹಕಾರಗಳ ಮಹತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯನ್ನು ವಹಿಸಿದ್ದ ಆದಿಚುಂಚನಗಿರಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಸಂಶೋಧನಾ ವಿಭಾಗದ ಡೀನ್ ಪ್ರೊ. ಪ್ರಶಾಂತ ಕಾಳಪ್ಪ ಅವರು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಾಪಕರಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಕಲಿಕೆ ಹಾಗೂ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ವೃದ್ಧಿಯ ಅಗತ್ಯತೆಯನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳಿದರು. ವಿವಿಧ ಕ್ಷೇತ್ರದ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಾದ ಡಾ. ರವಿಕುಮಾರ್., ಡಾ ಟಿ ಆರ್ ಗಿರೀಶ್, ಡಾ. ಬೆಟ್ಟದಯ್ಯ, , ಡಾ ರೇವಯ್ಯ, ಪ್ರೋ ಎಂ ಎನ್ ಚಂದ್ರಪ್ರಭ. ಶ್ರಿಯುತ ಶಶಿಕಿರಣ್‌ ಇವರುಗಳು ಎರಡು ದಿನದ ಕಾರ್ಯಾಗಾರದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಉಪನ್ಯಾಸ ನೀಡಿದರು. ನಂತರ ನಡೆದ ತಾಂತ್ರಿಕ ಅಧಿವೇಶನಗಳಲ್ಲಿ ಡಾ. ಶೋಭಿತ್ ರಂಗಪ್ಪ, ಡಾ. ಗಿರೀಶ್ ವೈ. ಆರ್., ಡಾ. ಎಸ್. ಎಂ. ಅನುಷ್, ಡಾ. ಕೆ. ಎನ್. ನಂದೀಶ್ ಇವರುಗಳು ರಸಾಯನಿಕ ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಕುರಿತಂತೆ ಉಪನ್ಯಾಸ ನೀಡಿದರು. ನೈಸರ್ಗಿಕ ವಿಜ್ಞಾನ ವಿಭಾಗದ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಾದ ಡಾ. ಶ್ವೇತಾ ಎಚ್. ಎನ್. ಅವರು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. ಡಾ ಶೋಭಿತ್ ರಂಗಪ್ಪ ಅವರು ವಂದಿಸಿದರು.ರಸಾಯನಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಭಾಗದ ಅಧ್ಯಾಪಕರು ಹಾಗೂ ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧಕರು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡು ಯಶಸ್ವಿಗೊಳಿಸಿದರು.
