ಜಿ.ಎನ್.ಮೋಹನ್

‘ಮ್ಯಾಕ್ ಬೆತ್’ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗ ಬರುತ್ತೆ.

ನಟ್ಟ ನಡುರಾತ್ರಿ ಎದ್ದು ಲೇಡಿ ಮ್ಯಾಕ್ ಬೆತ್ ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲದವಳ ಹಾಗೆ ಅಲೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಕೈಯನ್ನು ತೊಳೆದೇ ತೊಳೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಕೈ ತಂದು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಹತಾಶಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.

ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಕಲೆಗಳು ಒಂದಿನಿತೂ ಮಾಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಜಗದ ನೀರನ್ನು ತಂದು ತೊಳೆದರೂ ಕರಗಿಲ್ಲ. ನಿಡುಸುಯ್ಯುತ್ತಾಳೆ. ಸುಗಂಧದ್ರವ್ಯ ಪೂಸಿ ಅಂಗೈಯ ಕಲೆಯ ಕಮಟು ವಾಸನೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲವಾಗಿಸಿಬಿಡಲು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾಳೆ.

ಊಹೂಂ. ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ‘ಓಹ್! ಇಡೀ ಅರೇಬಿಯಾದ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳೂ ನನ್ನ ಕೈಗಳ ಕಲೆಯನ್ನು ತೊಳೆಯಲಾರವೇ’ ಎಂದು ಉದ್ಗರಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಲೇಡಿ ಮ್ಯಾಕ್ ಬೆತ್ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲೂ ನಿದ್ದೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ನಿದ್ದೆಯ ಆ ನಡಿಗೆಯೂ ಅವಳು ನಡೆದ ವಿಕಾರಗಳನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಗೆ ತರುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಹತ್ಯೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದು, ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಲು ಮತ್ತಷ್ಟು? ಎಲ್ಲೆಡೆ ರಕ್ತ. ಕೊಂದದ್ದು ಬೇರೆಯವರಾದರೂ ರಕ್ತದ ಕಲೆ ಇವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ. ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗುವಷ್ಟು ಕೊಲೆಗಳು ನಡೆದುಹೋಗಿವೆ. ಅದರ ಇಡೀ ಸೂತ್ರ ಅದೇ ಅದೇ ಲೇಡಿ ಮ್ಯಾಕ್ ಬೆತ್ ಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ.

ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದಾಗ ಪೇಪರ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಫೋಟೋ ನೋಡಿದ್ದೆ- ಪಂಜಾಬಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯದ್ದು. ಆತ ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ವರ್ಣಮಂದಿರದ ಮುಂದೆ ಚಪ್ಪಲಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದಾನೆ. ಶೂಗಳನ್ನು ತಿಕ್ಕಿ ಹೊಳಪು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಚಿತ್ರ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿದೆ. ಮೋನಿಕಾ ಬೇಡಿಯದ್ದು. ಅದೇ ಸ್ವರ್ಣ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಪೊರಕೆ ಹಿಡಿದು ನೆಲ ಗುಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಪಾತ್ರೆ ಉಜ್ಜುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.

ಇವರೂ ಅಷ್ಟೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಕಲೆ ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಲೇಡಿ ಮ್ಯಾಕ್ ಬೆತ್ ಕೈಯೂ ಕಲೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದೆ. ಆಕೆ ಸುಗಂಧದ್ರವ್ಯ ಪೂಸಿ ಅದನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಣಮಂದಿರದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿರುವವರ ಕೈಗಳಲ್ಲೂ ಕಲೆ ಇದೆ. ಅವರು ನೆಲ ಗುಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಚಪ್ಪಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಶೂ ಉಜ್ಜುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಆಟೋದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಮಗಳಿದ್ದಳು. ಯಾವ ಮೂಡ್ ನಲ್ಲಿದ್ದೆನೋ. ಅವಳ ಯಾವುದೋ ತುಂಟಾಟಕ್ಕೆ ಗದರಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅವಳ ಕಣ್ಣಾಲಿಗಳು ತುಂಬಿ ಹೋಗಿದ್ದವು. ಒಂದಿಷ್ಟು ಕುರುಹು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದಂತೆ ಅಪಾರವಾಗಿ ದುಃಖಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒದ್ದಾಡಿಹೋದೆ.

ಅವಳತ್ತ ತಿರುಗಿ ‘ಸಾರಿ’ ಎಂದೆ.

ಆಡಿದ್ದು ಒಂದೇ ಒಂದು ಪದ. ಆದರೆ ಅವಳು ನೀರಾಗಿ ಹೋದಳು. ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಎಗರಿ ನನ್ನ ಭುಜ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡಳು. ‘ಐ ಆಮ್ ವೆರಿ ಸಾರಿ ಪಪ್ಪ’ ಅಂದಳು.

ಒಂದು ‘ಸಾರಿ’ ಇನ್ನೊಂದು ‘ಸಾರಿ’ಯನ್ನು ಪಡೆದು ನಿಂತಿತ್ತು. ಎರಡು ‘ಸಾರಿ’ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ತಪ್ಪು ಅರಿತುಕೊಂಡು ಮೆತ್ತಗಾಗಿದ್ದರು. ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ನಿವೇದಿಸಿಕೊಂಡು ಹಗುರಾಗಿದ್ದರು.

ಒಂದು ‘ಸಾರಿ’ ಇದನ್ನು ಮಾಡಿತ್ತು.

ಆಫೀಸ್ ನಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಏನೋ ದಿಢೀರ್ ವಿಷಯ. ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ. ಎತ್ತುವುದು ತಡವಾಯಿತು. ಆ ಕಡೆಯ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಭಾವನೆ. ಗದರಿಬಿಟ್ಟೆ.

ಆಮೇಲೆ ನನಗೇ ನಾನು ಒದ್ದುಕೊಂಡೆ. ಆತ ನಾನೇ ಆಯ್ದುಕೊಂಡು ಬಂದ ಹುಡುಗ. ಆತ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ‘ಸರ್! ನನ್ನ ದನಿ ಇರುವುದೇ ಹಾಗೆ ಸಾರ್’. ಅದು ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಗದರುವಿಕೆಯ ಧಿಮಾಕಿನಲ್ಲಿ ಅದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಆತ ಹೇಳಿಕೇಳಿ ಮೆತ್ತನೆಯ ಹುಡುಗ. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾದ ಹುಡುಗ. ಹೌದು, ನಾನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ ಎನಿಸಿತು. ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ.

ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಮೀಟಿಂಗ್ ಕರೆದವನೇ ‘ಸಾರಿ’ ಎಂದೆ. ಬೆದರಿ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಯಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಆತನ ಮುಖ ಒಂದಿಷ್ಟೇ ಅರಳುತ್ತಾ ಹೋಗಿದ್ದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನನ್ನೊಳಗಿನ ನಾನು ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗಿದ್ದೆ.

ಅದೂ ಒಂದು ‘ಸಾರಿ’ಯಿಂದಾಗಿ.

ಆಗಿನ್ನೂ ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದೆ. ಬೀದಿ ಬೀದಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ. ಇದನ್ನು ಸಾಧ್ಯ ಮಾಡಲು ಕೈನೆಟಿಕ್ ಜೊತೆ ಇತ್ತು. ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನು ಮುಕ್ಕಲು ಸಿಕ್ಕಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಹೀಗೆ ಪಾನಿ ಪೂರಿ ಉಡಾಯಿಸಿ ಸ್ಕೂಟರ್ ಹತ್ತಲು ಬಂದಾಗ ಆತ ಎದುರಾದ. ಹರಿದ ಅಂಗಿ ಚಡ್ಡಿಗಿಂತ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಹಸಿವು ಮುದುರಿಕೊಂಡು ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಆತ ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಫೀಸ್ ಕೇಳಿದ.

ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ತರ್ಕ ಎಚ್ಚರವಾಗಿ ಕೂತಿತು. ಇದು ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಜಾಗ ಅಲ್ಲ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ಸ್ಕೂಟರ್ ಪಾರ್ಕ್ ಮಾಡುವಾಗ ನೀನು ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಾಟಕ ಮಾಡ್ತೀಯಾ ಅಂತ ಬೈದೆ. ಆ ಎಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆಯೂ ಚಿಲ್ಲರೆಗಾಗಿ ಪರ್ಸ್ ತಡಕುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳನ್ನೂ ಗುರ್ ಅನ್ನುವ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡಿದ್ದಾಯ್ತು. ದುಡ್ಡು ಕೊಡಲು ಬಿಡಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಅವಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು: ‘ಹಾಗಲ್ಲ’ ಆತ ಹಸಿದಿದ್ದಾನೆ. ನೋಡಿದರೆ ಸಾಕು, ಬಡವ ಅನ್ನೋದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ. ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಫೀಸ್ ಕೇಳ್ತಾ ಇದಾನೆ ಅಂತ ಯಾಕ್ ಅನ್ಕೋತೀಯಾ? ದಾನ ಅಂತಾದ್ರೂ ಕೊಟ್ಬಿಡು’. ‘ಊಹೂಂ’ ಅಂದೆ.

ಆಗ ಗೊತ್ತಾಗಿದು ಅಷ್ಟೆ. ಆದ್ರೆ ಆಮೇಲೆ ಆಮೆಲೆ ಆ ಹುಡುಗನ ಮುಖ ಒದ್ಕೊಂಡು ಬರೋಕೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಅವನ ಮುಖಾನಾ ಸ್ಟಡಿ ಮಾಡ್ದೆ. ಹೌದು, ಅವತ್ತು ನೋಡಿದ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನೋವಿತ್ತು, ಹಸಿವಿತ್ತು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತು.

ಹಸಿದವನ ಮುಂದೆ ಲಾ ಪಾಯಿಂಟ್ ಗೆ ಏನಿದೆ ಅರ್ಥ? ಯಾಕೆ ಅವತ್ತು ಲಾ ಪಾಯಿಂಟ್ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟೆ ಅನಿಸ್ತು. ಅದು ಅವನ ಮುಖಾನ ಹೇಗೆ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿತ್ತೋ ಹಾಗೇ ನನ್ನ ಮುಖಾನಾ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟುಬಿಡ್ತು.

ಏನು ಮಾಡೋದು ‘ಸಾರಿ’ ಕೇಳ್ಬೇಕು ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ ಹೇಗೆ? ಎಲ್ಲಿ ಹುಡುಕ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ಲಿ? ಎಲ್ಲಿದಾನೋ? ಒದ್ದಾಡ್ತಾ ಇದೀನಿ.

ಈಗ ಬಂದ ಬಂದ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಕೈತುಂಬಾ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಅವರ ಮುಖಾ ಕೂಡ ನೋಡಲ್ಲ. ಹೆದರಿಕೆ ಆಗುತ್ತೆ. ಪಾಪ ಕಳಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಅದು ಒಂದು ದಾರಿ ಇರಬಹುದು. ಆದ್ರೆ ಆ ಹುಡುಗನಿಗೆ ‘ಸಾರಿ’ ಕೇಳ್ದೆ ಹೇಗೆ ಬದುಕ್ಲಿ ಅನ್ಸುತ್ತೆ.

ಒಂದಿನಾ ನನ್ನ ಕೊಲೀಗ್ ನ ಡ್ರಾಪ್ ಮಾಡೋಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ನೈಟ್ ಶಿಫ್ಟ್ ಮುಗಿಸಿ ಬಹುಶಃ ರಾತ್ರಿ 3 ಗಂಟೆ. ಹೋಗಿ ಬರ್ತಿರೋವಾಗ ಏನೋ ಅಡ್ಡ ಅನಿಸ್ತು. ಗೊತ್ತಾಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಬೀದಿ ದೀಪಾನೂ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ ಓಡಿಸ್ಬಿಟ್ಟೆ. ತಕ್ಷಣ ‘ಕುಂಯೋ’ ಅನ್ನೋ ಅರ್ತನಾದ ಕೇಳಿಸ್ತು.

ಏನಾಯ್ತು? ಪುಟಾಣಿ ನಾಯಿ ಮರಿಗಳ ದನಿ. ನಾನು ಅದನ್ನ ಸಾಯಿಸೇಬಿಟ್ನಾ?

ಕಾರ್ ತಗೊಂಡಾಗ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಲಿಯೋ ಟೈಮಲ್ಲಿ ಬ್ರೇಕ್ ಯಾವ್ದು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗ್ದೆ ಎದುರು ನಿಂತಿದ್ದ ಹಸೂಗೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡ್ದೆ. ಆ ಹಸೂ ನನ್ನನ್ನ ನೋಡ್ತಲ್ಲ. ಅದು ನೋಡಿದ ಬಗೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ಇನ್ನೂ ಇದೆ. ಹೇಗೆ ತಪ್ಪಾಯ್ತು ಅಂತ ಕೇಳೋದು?

ಇದನ್ನು ಬರೀತಾ ಬರೀತಾನೇ ನನ್ನ ಅಂಗೈನೂ ನೋಡ್ಕೊಂಡೆ. ಓಹ್! ಡಿಟೋ ಲೇಡಿ ಮ್ಯಾಕ್ ಬೆತ್ ಅಂಗೈ ಥರಾ ಆಗೋಗಿದೆ. ತುಂಬಾ ಕಲೆ ಇದೆ. ತೊಳ್ಕೊಳ್ಳೋದು ಹೇಗೆ, ಕಳ್ಕೊಳ್ಳೋದು ಹೇಗೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ.

ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ವಿಷಯ ಆದ್ರೆ ಬರೆದು ಬಿಸಾಡಬಹುದು. ಆದ್ರೆ ಜೀವನವೇ ಒದ್ದಾಡಿ ಹೋಗೋ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಹೇಳೋದಾದ್ರೂ ಹೇಗೆ?

ಬದುಕು ಅನ್ನೋದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ‘ಸಾರಿ’ ಕೇಳುತ್ತೆ. ಕೇಳೋ ಹಾಗೂ ಮಾಡುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ ‘ಸಾರಿ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರೂ ನೂರೆಂಟು ಬಾರಿ ಕೇಳಿದ್ರೂ ಮಾಯ ಆಗ್ದೇ ಇರೋ ಹೊಡೆತ ಇರುತ್ತಲ್ಲ, ಅದನ್ನ ಮಾಯಿಸೋದು ಹೇಗೆ?

ಒಂದು ಕಮೋಡ್ ನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದರೋ ಆ ಮೊಬೈಲು, ಕದ್ದು ನೋಡಿದ ಒಂದು ಈ-ಮೇಲೂ, ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ತಡಕಾಡಿದ ಎಸ್ ಎಂಎಸ್ ಗಳು, ಎದ್ದೆದ್ದು ಕುಣಿದ ರಾಕ್ಷಸಾಕಾರದ ಆಕೃತಿಗಳು, ಕೊಳ್ಳಿದೆವ್ವಗಳಂತೆ ಕುಣಿದಾಡಿದ ವಿಷಯಗಳು ಇವೆಲ್ಲ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿದೆ, ಎದೆಯೊಳಗೆ, ಮನಸ್ಸೊಳಗೆ, ಕಾಡುತ್ತೆ.

ಅದ್ರಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಡ್ಕೊಂಡುಬಿಡ್ಬೇಕು, ನಿರಾಳ ಆಗಿಬಿಡಬೇಕು ಅಂತೇನೂ ಅನ್ಸಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಆ ಗಾಯಗಳನ್ನು ತೊಳೀಬೇಕು ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಬೇಕು ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚೋ ಜಾಗಗಳು ಒಂದೆರಡಾ! ಇಡೀ ದೇಹಾನೇ ಕೊಚ್ಚಿ ಹಾಕಿದಾಗ ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಅಂತ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚೋ ಜಾಗ ಹುಡುಕೋದಾದ್ರೂ ಹೇಗೆ?

ಅವತ್ತು ಏನೂ ಅರ್ಥ ಆಗ್ದೆ ಪಿಳಿಪಿಳಿ ಅನ್ತಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಇತ್ತಲ್ಲ, ಆತಂಕ, ಸುರಿಸ್ತಾ ಇತ್ತಲ್ಲ ಕಣ್ಣೀರು, ಅದನ್ನ ತೊಳೆದು ಹಾಕೋದು ಹೇಗೆ?

ಗಾಂಧೀಜಿ ಏನೋ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದು ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಕೊಟ್ಬಿಟ್ರು. ಮಹಾತ್ಮ ಆಗೋ ದಾರೀಲಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೇನೂ ಹಾಕ್ಬಿಟ್ರು. ಏನು ತಪ್ಪು ಅಂತ ಮಾಡಿದ್ರು ಅವರು? ಬೀಡಿ ಸೇದಿದ್ರು, ಕದ್ದು ಸೇದಿದ್ರು.

ಬೆಂಕಿ ಬೀಡೀನ ಮಾತ್ರ ಸುಡ್ಲಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ಅವರನ್ನೂ ಸುಟ್ಟು ಹಾಕಿತ್ತು. ಆದ್ರೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ಇರೋ ನಾನು ಮಾಡಿರೋ ಗಾಯಗಳಿಗೆ ಯಾರಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆಯೋದು? ಎಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಅಂತಾ ಬರೆಯೋದು?

‘ನಿನ್ನಂತರಗದಲ್ಲೊಂದು ನೋವು ನಾನಾಗಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟೆ
ನೀನೊಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಬಾಳ ಚಂದಿರನ
ಕಲೆಯಾಗಿ ಕೂಡಿಕೊಂಡೆ’

ಅಂತ ಆ ಕವಿ ಬರೆದಾಗ ಆತನೂ ಯಾರಿಗೋ ‘ಸಾರಿ’ ಕೇಳ್ತಿದಾನೆ ಅನಿಸ್ತು. ನಾನೂ ಒಂದು ಕಲೆಯಾಗಿ ಕೂಡಿಕೊಂಡ ಘಟನೆಗಳು ಸುರುಳಿಸುರುಳಿಯಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ತಾ ಇದೆ.

ಯಾಕೋ ಇದೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಪ್ರಧಾನಿ ಶತಮಾನದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಜನರೆದುರು ನಿಂತು ‘ಸಾರಿ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ.

ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಲ್ಪನಾ ಶರ್ಮ ಹಿಂದೂ ಪತ್ರಿಕೇಲಿ ‘ಸಾರಿ’ ಅನ್ನೋದು ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದ ಅಂತ ಬರೆದ್ರಲ್ಲಾ ಅದಕ್ಕೆ.

ಜಿ ಎನ್ ಮೋಹನ್

ಬರ್ಥ್ ಡೇ ಬಂತು ಅಂದ್ರೆ ಸಾಕು ನನಗೆ ಬರ್ಥ್ ಡೇ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರಿಗಿಂತ ಸಂಭ್ರಮ.

ಅವರಿಗೆ ಏನು ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಡಬೇಕು. ಯಾವ ಗಿಫ್ಟ್ ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗುತ್ತೆ, ಯಾವ ಗಿಫ್ಟ್ ಅವರ ಊಹೆಗೂ ಮೀರಿರುತ್ತೆ ಅಂತ. ಯಾವ ಅಂಗಡೀಲಿ ತಗೋಬೇಕು, ಹೇಗೆ ಅವರಿಗೆ ಆ ದಿನ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೇನೇ ಮುಟ್ಟಿಸಬೇಕು, ಹೇಗೆ ಅವರ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟ ತಕ್ಷಣದ ಮೊದಲ ಗಿಫ್ಟ್ ನನ್ನದಾಗಬೇಕು ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಯೋಚಿಸ್ತೀನಿ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ತಲೆ ಮೇಲೆ ತಲೆ ಬೀಳ್ಲಿ ಅದನ್ನ ಮಾಡೇ ಮಾಡ್ತೀನಿ.

ಒಂದು ಮೊಬೈಲ್ ಕೊಟ್ರೆ, ಒಂದು ಐಪಾಡ್ ಕೊಟ್ರೆ ಅದು ತುಂಬಾ ಕಾಸ್ಟ್ಲೀದು ಅನ್ನೋ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಖುಷಿ ಆದ್ರೆ ನನಗೇನೂ ಅದು ಕಿಕ್ ಕೊಡೋಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಅದು ಅವರಿಗೆ ಬೇಕು ಅನಿಸಿರಬೇಕು. ಅದು ಇದ್ರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತೆ ಅನ್ನಿಸಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ ಇಂಥದ್ದು ಸಿಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತೇ ಆಗಿರಬಾರದು ಅಂಥಾ ಟೈಮಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಡಬೇಕು.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಒಂದು ಬರ್ಥ್ ಡೇ ಬಂತು. ಸದಾ ಹಾಡು ಅಂದ್ರೆ ಸಾಕು ಮೈಮರೆಯೋಳಿಗೆ ಐಪಾಡ್ ಅಲ್ಲದೆ ಇನ್ನಾವುದು ಬೆಸ್ಟ್ ಗಿಫ್ಟ್? ನನ್ನ ತಿಂಗಳ ಖರ್ಚು ವೆಚ್ಚದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಎಲ್ಲಾ ಮೀರಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೈ ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡಿ ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಾಯಿ ಐಪಾಡ್ ಗೆ ಸುರಿದೇಬಿಟ್ಟೆ. ಆದ್ರೆ ಆ ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಆ ಜೋಡಿ ಕಣ್ಣು ಅರಳ್ತಲ್ಲಾ? ಅದನ್ನ ನೋಡಿಯೇ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ಓಹ್! ಇಟ್ ಇಸ್ ಗ್ರೇಟ್.

ಈ ಥರಾನೇ ಕಣ್ಣು ಅರಳಿದ ಆ ಘಟನೇನೂ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ. ಏಳನೇ ಕ್ಲಾಸ್ ಮುಗಿಸಿ ಎಂಟಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಏಳನೇ ಕ್ಲಾಸ್ ನವರೆಗೆ ಮನೆ ಹತ್ತಿರಾನೇ ಇರೋ ಸ್ಕೂಲು. ಆಮೇಲೆ ದೂರದ ಸ್ಕೂಲು ಅನ್ನೋದು ನಮ್ಮನೇಲಿ ಜಾರೀಲಿದ್ದ ಅಘೋಷಿತ ಸೂತ್ರ.

ಒಳ್ಳೆ ಸ್ಕೂಲು ಆಗ್ಬೇಕು, ಎಷ್ಟು ದೂರ ಆದ್ರೇನು ಅನ್ನೋದು ನಮ್ಮಪ್ಪನ ಲಾಜಿಕ್. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಬಸ್ ಇಳಿದು ಓಡಾಡ್ತಾ ಇದ್ರೆ ತಮ್ಮನ್ನೇ ಸಂಭಾಳಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಕಲೀತಾರೆ ಅನ್ನೋದು ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಇತ್ತೇನೋ. ಅಂತೂ ನಾನೂ ಸಹ ದೂರದ ಸ್ಕೂಲ್ ಸೇರ್ಕೊಂಡೆ.

ಎರಡು ಬಸ್ ಹಿಡಿದು ಹೋಗಬೇಕಾದ ದೂರ ಅದು. ಬಸ್ ಪಾಸ್ ಮಾಡಿಸ್ಲೇ ಬೇಕಲ್ವಾ? ಎರಡು ಬಸ್ ಗೆ ಪಾಸ್ ಮಾಡ್ಸಿದ್ರು. ಓಡಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಅನ್ನೋದು ಇದೆಯೆಲ್ಲಾ, ಅದರಲ್ಲೂ ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಓಡಾಡೋ ಅಂತ ದೂರದ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಇರುತ್ತಲ್ಲಾ ಅದು ಬಿಚ್ಚಿಡೋ ಜಗತ್ತೇ ಬೇರೆ.

ಎರಡು ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಹೋಗಿ ಬರೋವಾಗ ಎಷ್ಟೊಂದು ಟೈಮ್ ಇರುತ್ತೆ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಹರಟೆ ಹೊಡೀತೀವಿ, ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಚಕ್ಕರ್ ಹಾಕಿದ್ರೆ ಹೆಂಗೆ ಅಂತ ಹೇಳೋರು ಇರ್ತಾರೆ. ಪಕ್ಕದ ಯಾವುದೋ ಸ್ಕೂಲ್ ಗೆ ಹೋಗೋ ಹುಡುಗೀನ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವರು ಹೆಂಗೆ ಅಂತ ಕೇಳೋರು ಇರ್ತಾರೆ. ಸ್ಕೂಲ್ ನಲ್ಲಿ ಆದ್ರೆ ಅದೇ ಕ್ಲಾಸು ಅದೇ ಹುಡುಗರು.

ಆದ್ರೆ ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ಆದ್ರೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸ್ಕೂಲು, ಎಷ್ಟೊಂದು ಕ್ಲಾಸು, ಎಷ್ಟೊಂದು ಹುಡುಗರು! ಒಳ್ಳೇವ್ರು, ಕಟ್ಟವರು, ಒಳ್ಳೇವ್ರಾ ಕೆಟ್ಟವ್ರಾ ಗೊತ್ತೂ ಆಗದ ಹಾಗಿರೋರು…

ಹೀಗೆ ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಹೋಗೋವಾಗ್ಲೇನೇ ಅದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದದ್ದು. ದೊಡ್ಡ ನಟರಾಜ ಪೆನ್ಸಿಲ್.

ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಅಂದ್ರೆ ಹೆಂಗಿರುತ್ತೆ? ಎಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ಥರಾ. ಒಂದೇ ಸೈಜು. ಆದ್ರೆ ಆ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಇತ್ತಲ್ಲ, ನನಗಂತೂ ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅದು ಕುತುಬ್ ಮಿನಾರ್ ಅನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಎಷ್ಟು ದಪ್ಪ, ಎಷ್ಟು ಉದ್ದ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯೋಕ್ಕಾದ್ರೂ ಆಗುತ್ತಾ? ಉಹುಂ? ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ಅದನ್ನ ಯಾರ ಹತ್ರಾನೋ ನೋಡಿದ ನನಗೆ ಅದರದೇ ಗುಂಗು ಹತ್ತಿತ್ತು.

ಅದನ್ನ ಹಿಡಕೊಳ್ಳೋದು ಹೆಂಗಪ್ಪಾ? ಅದು ಸರಿ, ಅದನ್ನ ಮೆಂಡ್ ಮಾಡೋದು ಹೇಗೆ? ಆಕಸ್ಮಾತ್ ಸೀಸ ಮುರಿದು ಹೋಯ್ತಪ್ಪಾ ಆಗ ಅದನ್ನ ಮತ್ತೆ ಹೆರೆಯೋದು ಹೇಗೆ? ಹಿಂಗೆ ಮಲಗಿದ್ದಾಗಲೂ ಇದೇ ಯೋಚನೆ.

ಆವಾಗ್ಲೇ ಬಂತು ನೋಡಿ ನನ್ನ ತಂಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬ. ಅವಳೋ ಆರನೇ ಕ್ಲಾಸು. ನಾನು ಎಂಟು ಆದ್ರೂ ನನಗೆ ಬರ್ಥ್ ಡೇ ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಡಬೇಕು ಅನಿಸ್ತು. ಗಿಫ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಆ ನಟರಾಜ ಪೆನ್ಸಿಲ್ಲೇ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅನ್ನಿಸ್ತು.

ಗಿಫ್ಟ್ ಮಾಡೋ ಐಡಿಯಾ ಏನೋ ಸರಿ. ಆದ್ರೆ ಅದಕ್ಕೆ ದುಡ್ಡು ಹೊಂಚೋದು ಎಲ್ಲಿಂದ? ಆವಾಗ ನಮ್ಮ ಕೈಲಿ ದುಡ್ಡು ಅಂತ ಓಡಾಡ್ತಾ ಇದ್ದದ್ದೇ ಸ್ಕೂಲ್ ಆರಂಭ ಆಗಿ ಇನ್ನೂ ಪಾಸ್ ಮಾಡಿಸ್ದೇ ಇದ್ದಾಗ. ಬಸ್ ಚಾರ್ಜ್ ಅಂತ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದದ್ದು ಮಾತ್ರ. ಅದೂ ಒಂದೆರಡು ದಿನ. ಏನ್ಮಾಡೋದು ಅನ್ನೋ ಚಿಂತೆಗೆ ಬಿದ್ದೆ. ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಡೋ ಐಡಿಯಾ ಮಾತ್ರ ಮಾಯ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ.

ಆಗಲೇ ನನಗೆ ಸ್ವರ್ಗದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿದ್ದು. ನಾನು ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಬರ್ತಾ ಇರೋವಾಗ ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ ಕ್ಯೂನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಯಾಕಪ್ಪಾ ಅನಿಸ್ತು. ನಾವೆಲ್ಲಾ ಸ್ಕೂಲ್ ಮುಂದೇನೇ ಇರೋ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ನಿಂತ್ರೆ ಇವನು ಇಷ್ಟು ದೂರ ಸ್ಟಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದಾನೆ.

ಮಾರನೇ ದಿನಾ ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ‘ಯಾಕೋ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ಸ್ಕೂಲ್ ಹತ್ರ ಹತ್ತಿದ್ರೆ ಎರಡು ಬಸ್ ಹೀಡೀಬೇಕು. ಅದರ ಬದಲು ಬಸ್ ಹತ್ತೋಕೆ ಮುಂಚೆ ಎರಡು ಸ್ಟಾಪ್, ಇಳಿದ ಮೇಲೆ ಎರಡು ಸ್ಟಾಪ್ ನಡೆದ್ರೆ ಒಂದೇ ಬಸ್ ಸಾಕು ಅಂದ.

ಯುರೇಕಾ! ಅಂತ ನಾನು ಕೂಗೋದೊಂದೇ ಬಾಕಿ.

ಒಂದೇ ಬಸ್ ಅಂದ್ರೆ ಬಸ್ ಚಾರ್ಜ್ ಉಳಿಯುತ್ತೆ. ಅಪ್ಪ ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಕೊಡೋ ಹಾಗೆ ಬಸ್ ಚಾರ್ಜ್ ಕೊಟ್ರೆ ತಗೊಳ್ಳೋದು. ಒಂದೇ ಬಸ್ ಗೆ ಪಾಸ್ ಮಾಡಿಸೋದು. ಉಳಿದ ದುಡ್ಡು ಕೂಡಿ ಹಾಕಿ ಗಿಫ್ಟ್ ತಗೊಳ್ಳೋದು. ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ಅಂದ್ರೆ ನಡೀಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ನಡೆದರೆ ಆಯ್ತು ಬಿಡು ಅಂತ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ.

ವಾಹ್! ಎಲ್ಲಾ ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೇ ಕರೆಕ್ಟ್ ಆಗಿ ಆಯ್ತು. ಗಲ್ಲಿ ಗಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿ ಆ ಫ್ರೆಂಡ್ ಹತ್ರ ವಿಚಾರಿಸಿ ಆ ದೊಡ್ಡ ನಟರಾಜ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ತಗೊಂಡೆ. ಅದನ್ನ ತಂದು ನನ್ನ ತಂಗಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಆಯ್ತಲ್ಲಾ ಸಂತೋಷ.. ಈಗ್ಲೂ ಮರೆಯಕ್ಕಾಗಲ್ಲ!

ಪಟಾರ್! ಅಂತ ಏಟು ಬಿತ್ತು.

ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ನೋಡೋದ್ರೊಳಗೆ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಗುದ್ದು ಬಿತ್ತು. ಅಯ್ಯೋ ಅಂತ ಕಿರುಚಿಕೊಂಡು ಎದ್ದೇಳೋ ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಬಿತ್ತು. ಅಪ್ಪ ಮುಖಮೂತಿ ನೋಡದೆ ಗುದೀತಾ ಇದ್ರು. ಎದ್ದರೆ ಒಂದು, ಬಿದ್ದರೆ ಒಂದು ಬೀಳ್ತಾನೇ ಇತ್ತು.

ಎಡವಟ್ಟಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಬರ್ತಾ ಇರೋವಾಗ ವಾಕಿಂಗ್ ಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದ ಅಪ್ಪ ನಾನು ನಡೆದು ಒರ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದನ್ನ ನೋಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ರು. ಯಾವುದೋ ದಿಕ್ಕಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕಾದವನು ಇನ್ನಾವುದೋ ದಿಕ್ಕಲ್ಲಿ ಬರ್ತಾ ಇದಾನಲ್ಲಾ ಅಂತಾ ನಾನು ಮಲಗಿದ ಮೇಲೆ ಬ್ಯಾಗ್ ಜಾಲಾಡಿದ್ರು,

ಜಾಮಿಟ್ರಿ ಬಾಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಪಾಸ್ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅಪ್ಪ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ದುಡ್ಡಿಗೂ ಪಾಸ ನಲ್ಲಿದ್ದ ಅಮೌಂಟ್ ಗೂ ತಾಳೇನೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಎದ್ದೇಳ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೇನೇ ಗುದ್ದು ಬೀಳಲಿಕ್ಕೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು.

‘ಬೊಗಳು ಏನ್ಮಾಡ್ದೆ? ಉಳಿದ ದುಡ್ಡು ಎಲ್ಲಿ ತಿಂದು ಹಾಕಿದೆ’ ಅಂತಾ ಅಪ್ಪ ಗುದೀತಾನೇ ಇದ್ರು. ಆದ್ರೆ ನಾನಂತೂ ಕಮಕ್ ಕಿಮಕ್ ಅನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಟ್ಟೆ ಅಂದ್ರೆ ಯಾರು ನಂಬ್ತಾರೆ? ಅವರಿಗೂ ಗುದ್ದಿ ಗುದ್ದಿ ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಯಿತು.

ಬಗ್ಗೂ ಪಾವನಾ ಅಂದ್ರು. ಅದೋ ನನಗಂತೂ ಯಮಯಾತನೆಯ ಶಿಕ್ಷೆ. ಬಗ್ಗಿಕೊಂಡು ಕಿವಿ ಹಿಡಕೊಳ್ಳೋದು. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದರು. ಊಟ ಹಾಕ್ಬೇಡ ಅಂತ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದ್ರು. ನಾನಂತೂ ಉಸಿರು ಹಿಡಿದು ಎಲ್ಲಾ ಅನುಭವಿಸ್ತಿದ್ದೆ. ಬಾಯಿ ಮಾತ್ರ ಬಿಡ್ಲಿಲ್ಲ.

ಆದ್ರೆ, ಆದ್ರೇನು? ಎಷ್ಟೇ ಏಟು ಬೀಳಲಿ, ಆ ಗಿಫ್ಟ್ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಾಗ ತಂಗಿ ಕಣ್ಣು ಹೊಳೀತಲ್ಲ, ಅದರ ಮುಂದೆ ಇದು ಯಾವ ಲೆಕ್ಕಾ?

ಈಗ ಕ್ಯಾಮೆರಾ. ಐಪಾಡ್, ಲಿಯೋ ಟಾಯ್ಸ್ ಏನೇನೋ ತರ್ತೀನಿ. ಆದ್ರೆ ಆ ಎರಡು ಸ್ಟಾಪ್ ನಡೆಯೋಲ್ಲವಲ್ಲ.. ಆ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ತರೋಲ್ವಲ್ಲ.. ಇನ್ನೇನಿದೆ ಮಜಾ?