ಹಸಿರು ಹೊದಿಕೆಯಂತೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಗದ್ದೆಗಳು, ಹೆಂಚಿನ ಮನೆಗಳ ಸಾಲು, ಮಣ್ಣಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬೆರೆತಿರುವ ಎತ್ತಿನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಗುರುತು… ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ತಂಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೂಗಾಡುವ ತೆಂಗಿನ ಮರಗಳು. ಈ ದೃಶ್ಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದ ತಕ್ಷಣ ಮನಸ್ಸು ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳತ್ತ ಓಡುತ್ತದೆ.
ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿ ಅಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಒಂದು ಸುಂದರ ಅಧ್ಯಾಯ. ಆಧುನಿಕತೆಯ ಅಬ್ಬರದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ನೈಜ ಭಾರತೀಯ ಗ್ರಾಮೀಣ ಬದುಕಿನ ಸೊಗಡನ್ನು ಇಂತಹ ದೃಶ್ಯಗಳು ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ತರುತ್ತವೆ.
ಮಣ್ಣಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿನ ಬಂಡಿಯನ್ನೇರಿ ದಿನವಿಡೀ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ದುಡಿದು ಮನೆಗೆ ಮರಳುವ ರೈತ, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೊಡ ಹೊತ್ತು ನೀರು ತರುತ್ತಿರುವ ಗೃಹಿಣಿ, ಮನೆಯ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಊರಿನ ಸುಖ–ದುಃಖಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಿರಿಯರು, ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಧೂಳನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ನಗುತ್ತಾ ಓಡಾಡುವ ಮಕ್ಕಳು, ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲ. ಅವು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಸಂಬಂಧಗಳು ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಸರಳತೆಯ ಜೀವಂತ ಸಂಕೇತಗಳು.
ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಟ್ಟಡಗಳ ನಡುವೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟುವ ನಗರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಹಳ್ಳಿಯ ಬದುಕು ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಹಸಿರು ಗದ್ದೆಗಳು, ತೋಟಗಳು, ಕೆರೆ–ಕಟ್ಟೆಗಳು, ದನ–ಕರುಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕಲರವ, ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬದುಕಿನ ಸಹಜ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದವು.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕೋಳಿಯ ಕೂಗಿನಿಂದ ಎಚ್ಚರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳು, ಹೊಲದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಸವಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ಷಣಗಳು, ಸಂಜೆ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹೊತ್ತುಗಳು, ಇವುಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಹಳ್ಳಿಯ ಬದುಕಿನ ದೊಡ್ಡ ಸಂಪತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ನಡುವಿನ ಬಾಂಧವ್ಯ. ಒಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶುಭಕಾರ್ಯ ನಡೆದರೆ ಇಡೀ ಊರು ಜೊತೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗಲೂ ನೆರವಿಗೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿತ್ತು.
ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಹಿರಿಯರು ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ದೃಶ್ಯ ಇಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಅಪರೂಪದ ನೆನಪಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿಗಳು ಪತ್ರಿಕೆ ಅಥವಾ ಮೊಬೈಲ್‌ನಿಂದ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಊರಿನ ಜನರ ಮಾತುಗಳೇ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಸಮಯವಿತ್ತು, ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆಯಿತ್ತು, ನೆರೆಹೊರೆಯವರ ನೋವಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳ ಬಾಲ್ಯ ಮೊಬೈಲ್ ಪರದೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೆರೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಕಡ್ಡಿ, ಮರದ ಚಕ್ರ, ರಿಂಗ್, ಗೋಲಿ, ಗಾಳಿಪಟ, ಇವೇ ನಮ್ಮ ಆಟಿಕೆಗಳು. ಬೀದಿಯೇ ನಮ್ಮ ಆಟದ ಮೈದಾನ. ಗೆಲುವು–ಸೋಲಿನ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದೆ, ಧೂಳಿನಲ್ಲಿ ಉರುಳಾಡುತ್ತಾ, ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತಾ ನಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದಿನಗಳೇ ನಿಜವಾದ ಬಾಲ್ಯ. ಆ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ನಗುವಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಗ್ಯಾಜೆಟ್‌ಗಳ ಅಗತ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಎತ್ತುಗಳು, ನೇಗಿಲು, ಗಾಡಿ, ಕೃಷಿ ಉಪಕರಣಗಳು ಮತ್ತು ದನ–ಕರುಗಳು ಹಳ್ಳಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನೆಯ ಬದುಕಿನ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದವು. ರೈತನ ಬೆವರಿನಿಂದ ಗದ್ದೆ ಹಸಿರಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಗದ್ದೆಯ ಹಸಿರಿನಿಂದ ಮನೆಯ ಒಲೆ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಕೃಷಿ ಕೇವಲ ಉದ್ಯೋಗವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿ. ಮಣ್ಣಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡ ಬದುಕು. ಮಳೆಯ ನಿರೀಕ್ಷೆ, ಬಿತ್ತನೆ, ಬೆಳೆ, ಕೊಯ್ಲು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಂತದಲ್ಲೂ ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾನವನ ಸಂಬಂಧ ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಹೆಂಚಿನ ಮನೆಗಳ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಟ್ಟಡಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಮಣ್ಣಿನ ರಸ್ತೆಗಳ ಬದಲು ಡಾಂಬರು ರಸ್ತೆಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಎತ್ತಿನ ಬಂಡಿಗಳ ಜಾಗವನ್ನು ವಾಹನಗಳು ಆಕ್ರಮಿಸಿವೆ. ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳ ಕೈಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಬಂದಿದೆ.
ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಅಗತ್ಯವೇ ಸರಿ. ಆದರೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಬೇರುಗಳನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು.
ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಸೊಗಡು ಎಂದರೇನು, ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಎಂದರೇನು, ರೈತನ ಬೆವರಿನ ಬೆಲೆ ಏನು, ನೆರೆಹೊರೆಯ ಸಂಬಂಧದ ಅರ್ಥವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಹಳ್ಳಿಯ ಬದುಕು ಕೇವಲ ಹಳೆಯ ನೆನಪಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ಬೇರು. ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಗುರುತು. ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಒಂದು ಭಾಗ.
ಮಣ್ಣಿನ ಹಾದಿಗಳು ಬದಲಾಗಬಹುದು. ಹೆಂಚಿನ ಮನೆಗಳು ಮಾಯವಾಗಬಹುದು. ಎತ್ತಿನ ಬಂಡಿಗಳ ಸದ್ದು ನಿಂತುಹೋಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತಿರುವ ಆ ನೆನಪುಗಳು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ಅಳಿಸಿಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.
—ತುಳಸಿತನಯ ಚಿದು..✍️
